Pensioenfonds heeft geen eigen vorderingsrecht op UWV bij faillissement
ECLI:NL:CRVB:2026:1226, Centrale Raad van Beroep, 16-09-2026, 24/2593 WW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank dat appellante als (bedrijfstak)pensioenfonds niet op grond van artikel 1:2, eerste lid, van de Awb als belanghebbende bij een aanvraag om uitkering op grond van hoofdstuk IV van de WW kan worden aangemerkt.
Kern van de zaak
Een verplicht gesteld bedrijfstakpensioenfonds (schoonmaak/glazenwassers) vroeg het UWV om overname van onbetaalde pensioenpremies (€ 30.136,89) na faillissement van werkgever Megami B.V. Het UWV weigerde omdat het pensioenfonds geen belanghebbende is onder hoofdstuk IV WW.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep ongegrond. Doorslaggevend is dat een bedrijfstakpensioenfonds op grond van hoofdstuk IV WW geen eigen vorderingsrecht heeft jegens het UWV voor onbetaalde pensioenpremies bij faillissement van de werkgever.
Impactscore
MiddelDe uitspraak bevestigt bestaande wetssystematiek en heeft geen nieuwe rechtsnorm gecreëerd, maar heeft wel praktische betekenis voor bedrijfstakpensioenfondsen die periodiek met werkgeversfaillissementen worden geconfronteerd.
Belangrijkste punten
- 1Hoofdstuk IV WW regelt de overname van uit dienstbetrekking voortvloeiende verplichtingen bij betalingsonmacht werkgever, maar dit recht komt toe aan werknemers, niet aan pensioenfondsen.
- 2Het bedrijfstakpensioenfonds is op grond van de Wet Bpf 2000 bevoegd premies te innen, maar dit creëert geen zelfstandig vorderingsrecht op het UWV.
- 3Het UWV heeft het bezwaar van het pensioenfonds terecht niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van de hoedanigheid van belanghebbende.
- 4De rechtbank en de Centrale Raad van Beroep bevestigen dat de WW-systematiek bij faillissement uitsluitend werknemers beschermt, niet hun pensioenfonds als crediteur.
- 5Pensioenpremies zijn na faillietverklaring weliswaar boedelschuld, maar dit biedt het pensioenfonds geen aanvullende aanspraak jegens het UWV.
Impactanalyse
Juridische impact
Deze uitspraak verduidelijkt dat de beschermingsregeling van hoofdstuk IV WW exclusief ten behoeve van werknemers geldt en niet uitbreidbaar is naar bedrijfstakpensioenfondsen als zelfstandige schuldeisers. Pensioenfondsen kunnen zich bij insolventie van een werkgever uitsluitend verhalen via het faillissementsrecht als preferente boedelcrediteur.
Praktische impact
Bedrijfstakpensioenfondsen kunnen bij faillissement van een aangesloten werkgever onbetaalde premies niet via het UWV verhalen; zij zijn aangewezen op de boedel, met het risico dat die ontoereikend is om alle premievorderingen te voldoen.
Onderwerp-impact
Voor de pensioensector betekent dit dat bedrijfstakpensioenfondsen bij werkgeversinsolventie structureel worden geconfronteerd met premiederving die niet via de publieke loongarantieregeling kan worden gecompenseerd.
Samenvatting
Een verplicht gesteld bedrijfstakpensioenfonds in de schoonmaak- en glazenwassersbranche diende bij het UWV een verzoek in tot overname van onbetaalde pensioenpremies ter hoogte van ruim € 30.000, nadat werkgever Megami B.V. failliet was gegaan en de premies niet meer afdroeg. Het pensioenfonds baseerde dit verzoek op hoofdstuk IV van de Werkloosheidswet, dat voorziet in een loongarantieregeling voor werknemers bij betalingsonmacht van de werkgever. Het UWV wees het verzoek af omdat het pensioenfonds geen belanghebbende is in de zin van die regeling. Het bezwaar van het pensioenfonds werd niet-ontvankelijk verklaard, en de rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De Centrale Raad van Beroep bekrachtigt deze oordelen. De kern van de zaak is de vraag of een bedrijfstakpensioenfonds een eigen, zelfstandig vorderingsrecht heeft op het UWV voor onbetaalde pensioenpremies bij faillissement van een werkgever. De Raad oordeelt van niet. Hoofdstuk IV WW is ontworpen als beschermingsregeling voor individuele werknemers die als gevolg van het faillissement van hun werkgever hun loon of andere uit de dienstbetrekking voortvloeiende aanspraken mislopen. Het pensioenfonds is in die verhouding geen partij bij de dienstbetrekking en heeft geen rechtstreekse aanspraak op het UWV. Dat het pensioenfonds op grond van de Wet Bpf 2000 bevoegd is premies te innen namens werknemers, maakt dit niet anders: die incassobevoegdheid schept geen publiekrechtelijk vorderingsrecht jegens het UWV. Na faillietverklaring zijn premieschulden weliswaar boedelschuld, maar dat biedt het pensioenfonds uitsluitend een positie in de faillissementsboedel, niet een aanspraak op de publieke garantieregeling. De uitspraak sluit daarmee een poging af om de reikwijdte van de WW-loongarantie via de band van het pensioenfonds te verruimen.