Bijstandsgerechtigde verliest hoger beroep over derdenbeslag uitkering
ECLI:NL:CRVB:2026:1135, Centrale Raad van Beroep, 18-08-2026, 25/2055 PW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Inhouding vanwege derdenbeslag. Toetsingskader. Dat wat appellant ter zitting naar voren heeft gebracht over en in verband met het derdenbeslag, dient hij voor te leggen aan de civiele rechter. Toetsing van de geldigheid en de omvang van het beslag zijn namelijk voorbehouden aan die rechter.
Kern van de zaak
Een bijstandsgerechtigde (appellant) ontving een Participatiewet-uitkering waarop zijn gemeente maandelijks € 67,27 inhield op basis van een executoriaal derdenbeslag van zorgverzekeraar VGZ. Appellant vocht dit inhoudingsbesluit aan bij de Centrale Raad van Beroep, omdat hij het niet eens was met het beslag en de inhouding.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep van appellant is ongegrond verklaard. De Raad oordeelt dat de toetsing van het college beperkt is tot de vraag of binnen het kader van het beslag is gebleven, en dat appellant geen beroepsgrond heeft aangevoerd die daarop ziet; zijn bezwaren richten zich op het derdenbeslag zelf, waarvoor hij zich tot de civiele rechter moet wenden.
Impactscore
LaagDe uitspraak past volledig binnen bestaande, herhaalde jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep en stelt geen nieuwe rechtsregels; de zaak is feitelijk en procedureel van geringe reikwijdte.
Belangrijkste punten
- 1Het college is wettelijk verplicht volledige medewerking te verlenen aan een executoriaal derdenbeslag en mag de geldigheid of omvang daarvan niet zelfstandig beoordelen.
- 2De bestuursrechtelijke toetsing door de Raad is beperkt tot de vraag of het college binnen de grenzen van het beslag is gebleven.
- 3Appellant voerde geen beroepsgronden aan die zagen op overschrijding van het beslag door het college.
- 4Geschillen over de geldigheid of omvang van het derdenbeslag dienen bij de civiele rechter te worden aangebracht.
- 5De inhouding van € 67,27 per maand is gebaseerd op een vonnis van de kantonrechter Rotterdam van 19 december 2023 voor een schuld van € 1.854,62 aan VGZ Zorgverzekeraar N.V.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn in de jurisprudentie (ECLI:NL:CRVB:2018:1409 en ECLI:NL:CRVB:2019:3340) dat het college bij een derdenbeslag geen eigen inhoudelijke beoordeling mag maken en dat de bestuursrechter slechts marginaal toetst of het college binnen het beslagkader is gebleven. Dit begrenst de bestuursrechtelijke rechtsbescherming bij derdenbeslag op uitkeringen.
Praktische impact
Bijstandsgerechtigden die het niet eens zijn met een op hun uitkering gelegd derdenbeslag, kunnen dit niet via bezwaar en beroep bij de bestuursrechter aanvechten; zij zijn aangewezen op de civiele rechter, wat een extra drempel vormt voor een kwetsbare groep.
Onderwerp-impact
Voor de sociale zekerheids- en zorgpraktijk verduidelijkt de uitspraak dat zorgverzekeraars via de civiele route effectief beslag kunnen laten leggen op bijstandsuitkeringen, zonder dat de gemeente of bestuursrechter dit kan blokkeren.
Samenvatting
Deze zaak betreft een bijstandsgerechtigde die bijstand ontvangt op grond van de Participatiewet naar de norm voor een alleenstaande. Op basis van een vonnis van de kantonrechter Rotterdam (19 december 2023) legde een gerechtsdeurwaarder op 22 januari 2024 executoriaal derdenbeslag op zijn uitkering voor een schuld van € 1.854,62 aan VGZ Zorgverzekeraar N.V. Het college van B&W stelde appellant ervan in kennis dat het vanaf 31 januari 2025 maandelijks € 67,27 op zijn bijstandsuitkering zou inhouden en dit jaarlijks in mei zou afdragen aan het deurwaarderskantoor. Appellant maakte bezwaar en stelde vervolgens hoger beroep in bij de Centrale Raad van Beroep. De centrale juridische vraag was of het college rechtmatig handelde door de inhouding op de bijstandsuitkering door te voeren op grond van het derdenbeslag. De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend. Volgens vaste jurisprudentie is het college wettelijk verplicht volledige medewerking te verlenen aan een geldig executoriaal derdenbeslag en is het niet bevoegd om de geldigheid of omvang van dat beslag zelfstandig te beoordelen. De bestuursrechtelijke toetsing is daardoor beperkt tot de vraag of het college binnen de grenzen van het beslag is gebleven. Appellant voerde echter geen beroepsgronden aan die op die specifieke vraag betrekking hadden. Zijn bezwaren richtten zich inhoudelijk op het derdenbeslag zelf — de onderliggende vordering en het beslag als zodanig — en daarvoor is de civiele rechter de aangewezen instantie. Nu appellant niet betwistte dat het college binnen het beslagkader is gebleven, zag de Raad geen grond voor vernietiging van het bestreden besluit. Het hoger beroep is dan ook ongegrond verklaard. De uitspraak illustreert de strikte scheiding tussen bestuursrechtelijke en civielrechtelijke rechtsbescherming bij derdenbeslag op sociale uitkeringen.