WW-uitkering geweigerd na disciplinair ontslag wegens plichtsverzuim
ECLI:NL:CRVB:2026:1119, Centrale Raad van Beroep, 25-08-2026, 25/42 BESLU
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Afwijzingen verzoek om schadevergoeding. Er bestaan geen causaal verband tussen het onrechtmatige besluit van 16 juni 2016 en de door het college gestelde schade.
Kern van de zaak
Een werknemer werd in 2015 disciplinair ontslagen wegens plichtsverzuim door zijn werkgever (een universiteit als eigen risicodrager). Hij vroeg een WW-uitkering aan, maar het UWV oordeelde aanvankelijk dat hij verwijtbaar werkloos was. Na een bezwaarprocedure bij het UWV en meerdere gerechtelijke procedures vochten zowel de werkgever als de werknemer de uitkomst aan.
Beslissing van de rechter
De uitspraak is onvolledig weergegeven, waardoor de eindbeslissing van de Centrale Raad van Beroep niet met zekerheid kan worden vastgesteld. Op basis van de beschikbare tekst is duidelijk dat de rechtbank Limburg in 2017 het beroep van het college gegrond verklaarde en de beslissing op bezwaar vernietigde, waarmee werd geoordeeld dat de werknemer verwijtbaar werkloos was; de Centrale Raad behandelt het hoger beroep tegen die uitspraak.
Impactscore
LaagHet betreft een casuïstische toepassing van bekende regels rondom verwijtbare werkloosheid en eigen risicodragerschap; de uitspraak lijkt geen nieuwe rechtsnormen te stellen en de tekst is bovendien onvolledig, wat de beoordeelbaarheid beperkt.
Belangrijkste punten
- 1Werknemer werd per 1 juni 2015 disciplinair ontslagen wegens plichtsverzuim door een universiteit die eigen risicodrager is voor de WW.
- 2Het UWV kende aanvankelijk wel recht op WW toe maar betaalde niet uit vanwege verwijtbare werkloosheid; in bezwaar werd dit teruggedraaid.
- 3De werkgever (college) stelde beroep in als eigen risicodrager en kreeg gelijk bij de rechtbank Limburg in 2017.
- 4Naast de WW-uitkering speelt ook een bovenwettelijke uitkering op grond van de BWNU 2014 een rol, waarop voorschotten waren verstrekt.
- 5De uitspraaktekst is onvolledig; de definitieve beslissing van de Centrale Raad van Beroep is niet volledig weergegeven.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak raakt de toepassing van artikel 24 WW (verwijtbare werkloosheid) in de context van disciplinair ontslag bij overheidswerkgevers die eigen risicodrager zijn, en de verhouding tussen WW-aanspraken en bovenwettelijke uitkeringen. Vanwege de onvolledige tekst is de precieze juridische impact van de CRvB-uitspraak niet volledig te bepalen.
Praktische impact
Voor de werknemer staat zowel de WW-uitkering als de bovenwettelijke uitkering op het spel over een periode vanaf juni 2015. De universiteit als eigen risicodrager heeft direct financieel belang bij de kwalificatie van het ontslag als verwijtbare werkloosheid.
Onderwerp-impact
De uitspraak is relevant voor overheidswerkgevers en universiteiten die eigen risicodrager zijn voor de WW en die te maken krijgen met samenloop van disciplinair ontslag, WW-aanspraken en bovenwettelijke uitkeringsregelingen.
Samenvatting
Deze zaak bij de Centrale Raad van Beroep betreft een langlopend geschil over de WW-aanspraken van een werknemer die in mei 2015 disciplinair werd ontslagen wegens plichtsverzuim door een universiteit. De werkgever treedt op als eigen risicodrager voor de WW, waardoor hij direct financieel belang heeft bij de uitkomst van de WW-procedure. Het UWV kende de werknemer aanvankelijk wel recht op een WW-uitkering toe, maar betaalde niet uit omdat hij verwijtbaar werkloos zou zijn in de zin van artikel 24 WW. In bezwaar draaide het UWV dit oordeel terug en concludeerde het dat er geen sprake was van verwijtbare werkloosheid. De universiteit stelde vervolgens beroep in bij de rechtbank Limburg, die in november 2017 het beroep gegrond verklaarde, de beslissing op bezwaar vernietigde en het primaire besluit — inhoudende dat de werknemer verwijtbaar werkloos was — in stand liet. Naast de WW-procedure speelt ook een aanvraag voor een bovenwettelijke uitkering op grond van de BWNU 2014, waarop het college voorschotten had verstrekt. Zowel de WW-voorschotten als de bovenwettelijke voorschotten werden per oktober 2017 beëindigd. De centrale juridische vraag die in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep voorligt, is of het disciplinaire ontslag wegens plichtsverzuim kwalificeert als verwijtbare werkloosheid in de zin van de WW. De beschikbare uitspraaktekst is helaas onvolledig, waardoor de definitieve beslissing en motivering van de Centrale Raad niet volledig kunnen worden weergegeven. Op basis van de beschikbare informatie lijkt de zaak een casuïstische toepassing van bestaande WW-rechtspraak te betreffen, zonder dat fundamenteel nieuwe rechtsnormen worden gesteld.