Hoger beroep bewaring ongegrond na arrest Adrar

Samenvatting

Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 18 februari 2026 betreft een hoger beroep in een vreemdelingenzaak over de rechtmatigheid van een maatregel van bewaring met het oog op uitzetting. De vreemdeling beoogde via het hoger beroep de bewaring alsnog onrechtmatig te laten verklaren, waarbij een beroep werd gedaan op het arrest van het Hof van Justitie van 4 september 2025 in de zaak Adrar (ECLI:EU:C:2025:647). De centrale rechtsvraag betrof de gevolgen van het arrest Adrar voor lopende bewaringsmaatregelen. De Afdeling stelt echter vast dat deze rechtsvraag reeds is beantwoord in haar uitspraak van 12 februari 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:329, overwegingen 11 tot en met 11.2). Nu het hogerberoepschrift geen nieuwe vragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven, past de Afdeling de verkorte afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Dit betekent dat het oordeel niet verder hoeft te worden gemotiveerd. Darnaast ziet de Afdeling ook ambtshalve geen reden om de bewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte zelfstandige juridische betekenis: zij illustreert de consequente toepassing van de verkorte afdoening bij reeds beantwoorde rechtsvragen in het vreemdelingenrecht en bevestigt dat het arrest Adrar in de door de Afdeling uitgezette lijn geen aanleiding geeft voor een ander oordeel over de rechtmatigheid van bewaringsmaatregelen.