Verblijfsrecht geweigerd wegens niet aangetoonde identiteit

Samenvatting

In deze zaak heeft de Raad van State op 18 februari 2026 uitspraak gedaan in het hoger beroep van een vreemdeling die een afgeleid verblijfsrecht claimde op grond van artikel 20 VWEU, vanwege haar dochter met de nationaliteit van een EU-lidstaat. De minister had het verblijfsrecht geweigerd omdat appellant haar eigen identiteit en nationaliteit niet aannemelijk had gemaakt. De rechtbank bevestigde dit standpunt, waarna appellant in hoger beroep aanvoerde dat de rechtbank een onjuiste bewijsmaatstaf had gehanteerd door impliciet te eisen dat zij haar identiteit met een paspoort aantoonde. De Raad van State verwerpt dit betoog. Onder verwijzing naar zijn eerdere uitspraak van 30 mei 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:2265) stelt de Afdeling voorop dat een vreemdeling identiteit en nationaliteit met alle middelen aannemelijk mag maken en dat onduidelijkheid hierover niet automatisch doorslaggevend is. De rechtbank heeft echter geen onjuiste maatstaf aangelegd: zij heeft vastgesteld dat de minister, na weging van alle relevante omstandigheden, de gebleven onduidelijkheid over de identiteit en nationaliteit van appellant terecht doorslaggevend heeft mogen achten. Appellant heeft bovendien nagelaten te stellen dat zij haar identiteit wél aannemelijk heeft gemaakt of dat zij alles heeft gedaan wat redelijkerwijs van haar kon worden verwacht om dit te doen. De overige grieven worden afgedaan met toepassing van artikel 91 lid 2 Vreemdelingenwet 2000, omdat zij geen vragen opwerpen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak voegt geen nieuw recht toe, maar onderstreept dat de bewijslast voor identiteitsvaststelling bij de vreemdeling rust en dat een louter passieve houding in de bewijslevering het verblijfsrecht fataal kan worden.