Hoger beroep asielzoeker niet-ontvankelijk wegens onvoldoende motivering
ECLI:NL:RVS:2026:6528, Raad van State, 09-11-2026, BRS.26.001970
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 29 januari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Turkse vreemdeling stelde hoger beroep in bij de Raad van State nadat de rechtbank zijn beroep tegen een afwijzende asieldecisie ongegrond had verklaard. De rechtbank oordeelde dat appellant bij terugkeer naar Turkije geen gegronde vrees hoeft te hebben voor vervolging wegens dienstweigering of discriminatie. In het hogerberoepschrift gaf appellant enkel aan hoger beroep te willen instellen, zonder inhoudelijke gronden.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is niet-ontvankelijk verklaard. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift niet voldoet aan de eisen van artikel 85, eerste en tweede lid, Vreemdelingenwet 2000, omdat appellant niet heeft uitgelegd op welk punt de uitspraak van de rechtbank onjuist is. Voorts zijn er geen Bahaddar-omstandigheden vastgesteld die een inhoudelijke behandeling ondanks het gebrek zouden rechtvaardigen.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van een bekende procedurele regel en stelt geen nieuwe rechtsnorm. De impact beperkt zich tot de individuele zaak en heeft geen precedentwerking buiten de bestaande jurisprudentielijn.
Belangrijkste punten
- 1Hogerberoepschrift moet op grond van art. 85 lid 1 en 2 Vw 2000 uitleggen waarom de rechtbankuitspraak onjuist is; enkel de wens tot hoger beroep volstaat niet.
- 2Bij het ontbreken van grieven kan de Afdeling geen inhoudelijk oordeel geven over het hoger beroep.
- 3Geen Bahaddar-omstandigheden aanwezig die een uitzondering rechtvaardigen op de formele niet-ontvankelijkheid.
- 4De rechtbank had eerder geoordeeld dat appellant bij terugkeer naar Turkije geen gegronde vrees heeft voor vervolging wegens dienstweigering of discriminatie.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat een hogerberoepschrift in vreemdelingenzaken inhoudelijke grieven moet bevatten en dat het enkel kenbaar maken van de wens tot hoger beroep niet-ontvankelijkheid tot gevolg heeft. De Bahaddar-uitzondering wordt als vangnet beoordeeld maar niet snel toegepast.
Praktische impact
Voor de appellant betekent de niet-ontvankelijkheid dat de afwijzing van zijn asielaanvraag definitief is en hij geen inhoudelijk oordeel van de hoogste bestuursrechter krijgt. Het onderstreept het belang van tijdige en adequate rechtsbijstand bij het formuleren van hogerberoepsgronden in vreemdelingenzaken.
Onderwerp-impact
In asiel- en vreemdelingenprocedures is het cruciaal dat rechtzoekenden of hun gemachtigden concrete grieven formuleren; het ontbreken hiervan leidt onvermijdelijk tot niet-ontvankelijkheid, wat de toegang tot de rechter in deze kwetsbare groep beperkt.
Samenvatting
In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 9 november 2026 uitspraak gedaan in het hoger beroep van een Turkse vreemdeling tegen een uitspraak van de rechtbank. De rechtbank had eerder het beroep van appellant ongegrond verklaard, omdat hij bij terugkeer naar Turkije geen gegronde vrees zou hebben voor vervolging wegens dienstweigering of discriminatie. Appellant stelde vervolgens hoger beroep in bij de Afdeling, maar zijn hogerberoepschrift bevatte geen inhoudelijke grieven. Hij gaf enkel aan hoger beroep te willen instellen tegen de rechterlijke uitspraak, zonder te specificeren op welk punt de rechtbank volgens hem een fout had gemaakt of waarom de uitspraak onjuist zou zijn. De centrale juridische vraag was of het hogerberoepschrift voldeed aan de eisen van artikel 85, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van dit artikel is een indiener verplicht te omschrijven welke punten van de uitspraak worden bestreden en waarom. Nu appellant dit heeft nagelaten, kon de Afdeling geen inhoudelijk oordeel geven. Vervolgens beoordeelde de Afdeling ambtshalve of er sprake was van zogenoemde Bahaddar-omstandigheden, die uit de jurisprudentie van 22 juni 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1664) voortvloeien. Deze uitzondering maakt een inhoudelijke behandeling mogelijk wanneer een appellant een onmiskenbaar risico loopt op onmenselijke behandeling, ook als het hogerberoepschrift gebrekkig is. De Afdeling stelde vast dat dergelijke omstandigheden in dit geval niet aanwezig zijn. Het hoger beroep is daarom niet-ontvankelijk verklaard. De uitspraak is een bevestiging van vaste procedurele rechtspraak en heeft geen zelfstandige precedentwerking, maar illustreert nogmaals hoe bepalend adequate rechtsbijstand is voor vreemdelingen die de rechter willen bereiken.