Hoger beroep asielaanvraag Syriër ongegrond wegens vaste jurisprudentie

Samenvatting

Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft een hoger beroep van een Syrische vreemdeling, die onder het besluit- en vertrekmoratorium had gevallen, tegen een uitspraak van de rechtbank over het niet tijdig nemen van een beslissing op zijn asielaanvraag door de minister van Asiel en Migratie. De centrale rechtsvraag betrof de toepasselijke beslistermijn in asielzaken als bedoeld in artikel 31, vierde lid, van de Procedurerichtlijn voor vreemdelingen afkomstig uit Syrië die op enig moment onder dat moratorium vielen. De Afdeling doet de zaak af via de vereenvoudigde procedure van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit betekent dat het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden, zodat een nadere motivering achterwege kan blijven. De reden hiervoor is dat de Afdeling de bewuste rechtsvraag reeds heeft beantwoord in haar uitspraak van 9 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5232). Het hoger beroep biedt geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Over de vraag of prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie moeten worden gesteld, overweegt de Afdeling dat redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan over de uitleg van de Procedurerichtlijn, zodat de acte clair-doctrine van toepassing is conform de arresten Cilfit (1982), Consorzio Italian Management (2021) en Remling (2026). Een prejudiciële verwijzing is daarmee niet aan de orde. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister wordt veroordeeld tot betaling van € 467,00 aan proceskosten, waarbij de Afdeling wegingsfactor 0,5 toepast omdat het geschil uitsluitend betrekking heeft op het niet tijdig nemen van een besluit. De uitspraak heeft geen precedentwaarde en consolideert slechts de reeds bestaande jurisprudentielijn.