Hoger beroep niet-ontvankelijk na alsnog verleende asielvergunning

Samenvatting

Deze uitspraak van de Raad van State van 4 november 2026 betreft een asielzoeker die in beroep en hoger beroep ging tegen het uitblijven van een tijdig besluit op zijn asielaanvraag. Hangende de procedure besliste de minister alsnog op 31 juli 2023 en kende hij een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd toe. Daarmee was het procesbelang komen te vervallen en verklaarde de Afdeling het hoger beroep niet-ontvankelijk. De juridisch interessante kern van de zaak ligt in de proceskosten. De Afdeling stelde vast dat de asielaanvraag van appellant viel onder het toepassingsbereik van WBV 2022/22, het beleidsbesluit waarmee de minister de wettelijke beslistermijn met negen maanden had verlengd. Dit besluit is inmiddels onverbindend verklaard bij uitspraak van 25 maart 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:1749), mede naar aanleiding van prejudiciële vragen die de Afdeling eerder had gesteld aan het Hof van Justitie en het antwoord daarop in het arrest Zimir van 8 mei 2025. Nu WBV 2022/22 onverbindend is, gold voor appellant een beslistermijn van zes maanden, die de minister had overschreden. De minister had daarmee niet tijdig beslist en is in het ongelijk gesteld op dat punt. Omdat de procedure uitsluitend ging over het niet tijdig beslissen — en niet over de inhoud van het besluit — paste de Afdeling wegingsfactor 0,5 toe op de proceskosten. De minister werd veroordeeld tot betaling van €934,00. Van een beroep van rechtswege was geen sprake, omdat de minister bij zijn inhoudelijke besluit volledig aan appellant tegemoet was gekomen. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis maar illustreert de praktische doorwerking van de onverbindendheid van WBV 2022/22 in individuele asielzaken.