Raad van State bevestigt afwijzing asielverzoek wegens ongeloofwaardigheid
ECLI:NL:RVS:2026:6467, Raad van State, 05-11-2026, BRS.26.003399
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 9 september 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker tekende hoger beroep aan bij de Raad van State na afwijzing van zijn asielverzoek. Hij stelde dat de rechtbank zijn zaak te terughoudend had getoetst en voerde problemen aan met zijn familie als asielmotief. De minister had zijn identiteit en gestelde problemen ongeloofwaardig geacht.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. Doorslaggevend is dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat zowel de identiteit van appellant als de gestelde familieproblemen niet geloofwaardig zijn, en dat een indringendere toetsing niet tot een ander oordeel zou leiden.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van een asielafwijzing op grond van ongeloofwaardigheid, afgedaan via verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden.
Belangrijkste punten
- 1De vraag over de indringendheid van rechterlijke toetsing in asielzaken hoeft niet beantwoord te worden, omdat het oordeel over ongeloofwaardigheid hoe dan ook standhoud.
- 2Geen aanleiding voor prejudiciële vragen aan het HvJ EU, gelet op de Cilfit-, Consorzio- en Remling-arresten, nu beantwoording niet noodzakelijk is voor de beslechting van het geschil.
- 3De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe (verkorte afdoening) voor de overige grieven die geen rechtseenheidsvragen opwerpen.
- 4De identiteit van de asielzoeker en de gestelde familieproblemen zijn door de minister ongeloofwaardig bevonden; dit oordeel wordt overgenomen.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert de toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en bevestigt dat een grief over de intensiteit van rechterlijke toetsing geen prejudiciële vraag vereist indien het materiële oordeel over geloofwaardigheid hoe dan ook standhoud.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat zijn asielverzoek definitief is afgewezen en hij geen verblijfsrecht in Nederland verkrijgt. De minister wordt niet belast met proceskostenvergoeding.
Onderwerp-impact
In asielzaken blijft de ongeloofwaardigheidstoets van de IND een hoge drempel; grieven over de rechterlijke toetsingsintensiteit worden afgedaan zonder inhoudelijke prejudiciële vraagstelling zolang het materiële resultaat niet wijzigt.
Samenvatting
Deze zaak betreft een asielzoeker die in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State opkwam tegen een uitspraak van de rechtbank, waarbij zijn beroep tegen de afwijzing van zijn asielverzoek ongegrond was verklaard. De minister had de identiteit van de asielzoeker en zijn gestelde problemen met zijn familie ongeloofwaardig geacht. In hoger beroep betoogde appellant als eerste grief dat de rechtbank zijn zaak te terughoudend had getoetst en een indringendere rechterlijke controle had moeten toepassen. De Afdeling gaat hier niet in mee: zelfs indien een indringendere toets zou worden aangelegd, zou het oordeel over de ongeloofwaardigheid van de identiteit en de familieproblemen niet anders uitvallen. Omdat beantwoording van de vraag naar de juiste toetsingsintensiteit in asielzaken daarmee niet noodzakelijk is voor de oplossing van dit concrete geschil, bestaat er geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Afdeling verwijst hierbij naar de vaste Unierechtelijke lijn zoals neergelegd in de arresten Cilfit (1982), Consorzio Italian Management (2021) en het recentere arrest Remling (2026). De overige grieven worden afgedaan op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000, dat verkorte motivering mogelijk maakt wanneer grieven geen vragen opwerpen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en evenmin vragen over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen oproepen. De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank over. Het hoger beroep is ongegrond en de aangevallen uitspraak wordt bevestigd. De uitspraak heeft een beperkt individueel karakter en bevestigt bestaande jurisprudentie zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden.