Hoger beroep vreemdeling over vertaling terugkeerbesluit ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6430, Raad van State, 04-11-2026, BRS.26.000733
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 november 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling ging in hoger beroep bij de Raad van State omdat hij meende dat de minister in strijd had gehandeld met artikel 12, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn door geen mondelinge vertaling van het terugkeerbesluit aan te bieden. Hij stelde het recht te hebben zelf te kiezen tussen een mondelinge of schriftelijke vertaling.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De doorslaggevende reden is dat artikel 12, tweede lid, Terugkeerrichtlijn de keuzevrijheid bij de lidstaat legt – niet bij de vreemdeling – zodat de minister kon volstaan met een schriftelijke vertaling.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevestigt bestaand recht en voegt geen nieuwe rechtsnorm toe; de toepassing van de Terugkeerrichtlijn en de Cilfit-doctrine zijn reeds uitgekristalliseerd. De zaak is bovendien in enkelvoudige kamer afgedaan en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 12 lid 2 Terugkeerrichtlijn geeft de lidstaat, niet de vreemdeling, de keuze tussen mondelinge of schriftelijke vertaling van het terugkeerbesluit.
- 2De minister heeft rechtsgeldig volstaan met een schriftelijke vertaling van de belangrijkste onderdelen van het terugkeerbesluit.
- 3Er bestond geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen, omdat redelijkerwijs geen twijfel over de uitleg van de richtlijnbepaling bestaat (Cilfit-doctrine).
- 4De overige grieven zijn afgedaan zonder nadere motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, nu zij geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen bevatten.
- 5Er zijn geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht aan de orde (conform arrest Remling, 24 maart 2026).
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande interpretatie dat de keuze tussen mondelinge en schriftelijke vertaling krachtens de Terugkeerrichtlijn toekomt aan de lidstaat en niet aan de vreemdeling, en sluit aan bij het Cilfit-acte-clair-leerstuk. De verwijzing naar het recente arrest Remling (HvJ EU, 24 maart 2026) illustreert de actuele toepassing van prejudiciële-vraagverplichtingen in vreemdelingenzaken.
Praktische impact
Vreemdelingen kunnen de minister niet dwingen om naast een schriftelijke vertaling ook een mondelinge vertaling van een terugkeerbesluit te verstrekken. Bestuursorganen mogen de vorm van vertaling zelf bepalen, mits aan de minimumvereisten van de Terugkeerrichtlijn is voldaan.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht biedt deze uitspraak duidelijkheid over de reikwijdte van de vertaalverplichting bij terugkeerbesluiten en versterkt zij de bestuursrechtelijke praktijk waarbij schriftelijke vertalingen als voldoende worden beschouwd.
Samenvatting
In deze vreemdelingenzaak stond de vraag centraal of de minister in strijd had gehandeld met artikel 12, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn door uitsluitend een schriftelijke vertaling van de belangrijkste onderdelen van het terugkeerbesluit te verstrekken, in plaats van de vreemdeling de keuze te laten tussen een mondelinge of schriftelijke vertaling. Appellant betoogde dat hem dit keuzerecht toekwam op grond van genoemde richtlijnbepaling. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verwierp dit betoog. Uit artikel 12, tweede lid, Terugkeerrichtlijn volgt namelijk dat het de lidstaat is die mag kiezen welke vorm van vertaling wordt verstrekt, niet de vreemdeling. De minister had dan ook kunnen volstaan met een schriftelijke vertaling, en de rechtbank had dit terecht vastgesteld. Omdat over de uitleg van deze richtlijnbepaling redelijkerwijs geen twijfel kon bestaan, was er evenmin grond voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de EU, conform de Cilfit-doctrine en het recente arrest Remling (HvJ EU, 24 maart 2026). De overige grieven van appellant werden op de voet van artikel 91, tweede lid, Vw 2000 zonder nadere motivering verworpen, nu zij geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming beantwoording behoeven. Ook waren er geen Unierechtelijke uitlegvragen aan de orde. Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking, maar bevestigt de bestuursrechtelijke praktijk waarin schriftelijke vertaling van terugkeerbesluiten als richtlijnconform wordt beschouwd.