Hoger beroep asielzoeker niet-ontvankelijk na alsnog genomen besluit
ECLI:NL:RVS:2026:6411, Raad van State, 03-11-2026, BRS.26.000344
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Appellant heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker diende op 1 februari 2024 een asielaanvraag in. De minister nam niet tijdig een besluit, waarop appellant eerst ingebrekestelling stuurde en daarna beroep instelde wegens niet tijdig beslissen. De minister nam uiteindelijk op 23 juli 2026 alsnog een afwijzend besluit.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is niet-ontvankelijk verklaard, omdat de minister met het besluit van 23 juli 2026 alsnog aan het beroep heeft tegemoetgekomen en appellant geen belang meer had bij verdere beoordeling. De minister wordt wel veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 934,00 (met wegingsfactor 0,5), en de bodemprocedure tegen het inhoudelijke asielbesluit wordt verwezen naar de rechtbank Den Haag.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van reeds bestaande jurisprudentie (RvS 9 september 2026) en betreft een individuele niet-ontvankelijkverklaring zonder nieuwe rechtsvragen; de precedentwaarde is beperkt.
Belangrijkste punten
- 1Het besluit- en vertrekmoratorium voor Syrië (14 december 2024 t/m 13 juni 2025) rechtvaardigde de vertraging van de beslissing deels, maar leidde niet tot opheffing van de beslistermijn.
- 2Het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit was achteraf bezien ontvankelijk en gegrond, nu de minister te laat heeft beslist.
- 3De minister heeft met het besluit van 23 juli 2026 tegemoetgekomen aan het beroep, waardoor het hoger beroep zijn belang verloor en niet-ontvankelijk is.
- 4Proceskosten worden vergoed met wegingsfactor 0,5, omdat het beroep en hoger beroep uitsluitend betrekking hadden op het niet tijdig beslissen.
- 5Het beroep tegen het inhoudelijke asielbesluit van 23 juli 2026 wordt op grond van artikel 6:20 lid 3 Awb verwezen naar de rechtbank Den Haag.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de lijn uit RvS 9 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5232) dat het Syrië-moratorium geen vrijstelling van de beslistermijn meebracht en dat procedekosten bij tegemoetkomende besluiten voor vergoeding in aanmerking komen. Toepassing van wegingsfactor 0,5 bij uitsluitend niet-tijdig-beslissen-zaken wordt bevestigd.
Praktische impact
Appellant ontvangt € 934,00 aan proceskosten vergoed en zijn inhoudelijk beroep tegen de asielafwijzing wordt voortgezet bij de rechtbank Den Haag, zodat zijn asielprocedure inhoudelijk nog niet is afgerond.
Onderwerp-impact
Asielzoekers met een aanvraag die binnen de periode van het Syrië-moratorium viel kunnen aanspraak maken op proceskostenvergoeding bij een te laat genomen besluit, ook als dat besluit uiteindelijk afwijzend is.
Samenvatting
Een asielzoeker van Syrische achtergrond diende op 1 februari 2024 een asielaanvraag in bij de minister van Asiel en Migratie. De minister liet lang op zich wachten met een beslissing, mede vanwege het besluit- en vertrekmoratorium voor Syrië dat gold van 14 december 2024 tot en met 13 juni 2025. Nadat appellant de minister op 19 augustus 2025 in gebreke had gesteld, stelde hij op 12 september 2025 beroep in bij de rechtbank wegens het niet tijdig nemen van een besluit. De rechtbank deed uitspraak, waarna appellant hoger beroep instelde bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Hangende dat hoger beroep nam de minister op 23 juli 2026 alsnog een besluit: de asielaanvraag werd afgewezen. De centrale juridische vraag in hoger beroep was of appellant nog belang had bij beoordeling van zijn hoger beroep nu de minister inmiddels had beslist. De Afdeling beantwoordt die vraag ontkennend en verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk. Wel stelt de Afdeling vast dat appellant achteraf bezien een ontvankelijk en gegrond beroep had ingesteld tegen het niet tijdig beslissen: de minister had de wettelijke beslistermijn overschreden en heeft daarmee te laat een besluit genomen. Door het besluit van 23 juli 2026 is de minister aan dat beroep tegemoetgekomen, hetgeen grond biedt voor proceskostenvergoeding. De Afdeling past wegingsfactor 0,5 toe omdat de procedures uitsluitend betrekking hadden op het niet tijdig beslissen, en kent € 934,00 toe. Het moratorium-verweer wordt verworpen op basis van de eerder gevestigde lijn in ECLI:NL:RVS:2026:5232. Het inhoudelijke beroep tegen het afwijzende asielbesluit wordt op de voet van artikel 6:20 lid 3 Awb verwezen naar de rechtbank Den Haag, waar de procedure inhoudelijk verder wordt gevoerd.