Hoger beroep grensdetentie ongegrond wegens eerder precedent

Samenvatting

In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 2 november 2026 het hoger beroep van een vreemdeling tegen een uitspraak van de rechtbank over de rechtmatigheid van diens grensdetentie ongegrond verklaard. Het hoger beroep was ingesteld door mr. F.W. Verweij namens appellant en richtte zich op de omvang van de lichter-middel-beoordeling in grensdetentiezaken — de vraag in hoeverre de overheid gehouden is minder ingrijpende alternatieven voor bewaring te overwegen voordat grensdetentie wordt opgelegd. De Afdeling past de verkorte afdoeningsgrond toe op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Op basis van dit artikel kan de Afdeling volstaan met een oordeel zonder nadere motivering wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Dat is hier het geval, omdat de centrale rechtsvraag reeds uitvoerig is beantwoord in de uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077). In die eerdere uitspraak heeft de Afdeling ook gemotiveerd waarom zij geen aanleiding ziet prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen over dit onderwerp. Daarnaast heeft de Afdeling ambtshalve getoetst of er redenen zijn de grensdetentie onrechtmatig te achten, maar ook daarin ziet zij geen aanknopingspunten. De aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt dan ook bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is gewezen door mr. M. Soffers als lid van de enkelvoudige kamer en heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis: zij bevestigt een bestaand precedent en illustreert de werking van de verkorte afdoeningsprocedure in het vreemdelingenrecht.