Hoger beroep vreemdelingenzaak niet-ontvankelijk wegens ontbrekende gronden
ECLI:NL:RVS:2026:6383, Raad van State, 02-11-2026, BRS.26.005137
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 20 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een appellant in een vreemdelingenzaak heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State en tevens verzocht om een voorlopige voorziening. De appellant heeft echter nagelaten te onderbouwen waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist zou zijn.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is niet-ontvankelijk verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat appellant geen grieven heeft aangevoerd tegen de uitspraak van de rechtbank, waardoor de Afdeling geen inhoudelijk oordeel kan geven op grond van artikel 85 Vw 2000. Bijzondere Bahaddar-omstandigheden die een uitzondering rechtvaardigen doen zich niet voor.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard procedurele uitspraak zonder nieuwe rechtsontwikkeling, die slechts een bestaande en vaste lijn in het vreemdelingenrecht bevestigt. De zaak heeft geen precedentwerking buiten de individuele casus.
Belangrijkste punten
- 1Appellant heeft verzuimd uit te leggen waarom de rechtbankuitspraak onjuist is (geen grieven geformuleerd)
- 2Op grond van artikel 85 Vw 2000 is inhoudelijke beoordeling zonder deugdelijke gronden niet mogelijk
- 3Geen Bahaddar-omstandigheden aanwezig die een uitzondering op de ontvankelijkheidsvereisten rechtvaardigen
- 4Verzoek om voorlopige voorziening wordt als gevolg van niet-ontvankelijk hoger beroep automatisch afgewezen
- 5Geen proceskostenveroordeling voor de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat hoger beroep in vreemdelingenzaken zonder deugdelijke grieven niet-ontvankelijk is op grond van artikel 85 Vw 2000, en dat Bahaddar-uitzonderingen beperkt worden toegepast. Dit is een routinematige toepassing van bestaand procesrecht zonder nieuwe rechtsontwikkeling.
Praktische impact
Voor appellant betekent dit dat het hoger beroep eindigt zonder inhoudelijke beoordeling en dat een eventuele uitzetting niet door de rechter wordt geblokkeerd. Vreemdelingen en hun advocaten worden nogmaals gewezen op het belang van het tijdig en deugdelijk formuleren van beroepsgronden.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenprocedures onderstreept deze uitspraak dat processuele vereisten strikt worden gehandhaafd, ook wanneer ingrijpende gevolgen voor de betrokkene kunnen optreden, tenzij uitzonderlijke humanitaire omstandigheden aanwezig zijn.
Samenvatting
In deze vreemdelingenzaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 2 november 2026 het hoger beroep van appellant niet-ontvankelijk verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen. Appellant had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank, maar heeft daarbij nagelaten inhoudelijke gronden aan te voeren. Hij heeft met andere woorden niet uitgelegd op welke punten de rechtbankuitspraak volgens hem onjuist is. Op grond van artikel 85 van de Vreemdelingenwet 2000 is de Afdeling verplicht het hoger beroep buiten behandeling te laten wanneer deugdelijke grieven ontbreken; een inhoudelijk oordeel is dan niet mogelijk. De Afdeling heeft ook onderzocht of er zogenoemde Bahaddar-omstandigheden aanwezig waren. Dit zijn uitzonderlijke humanitaire of schrijnende omstandigheden die ertoe kunnen leiden dat de rechter toch inhoudelijk naar een zaak kijkt, ook al zijn de formele vereisten niet vervuld. Dit criterium vloeit voort uit de vaste jurisprudentie van de Afdeling, zoals neergelegd in de uitspraak van 22 juni 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1664). De voorzieningenrechter heeft vastgesteld dat dergelijke omstandigheden in dit geval niet aan de orde zijn. Als rechtstreeks gevolg van de niet-ontvankelijkheid van het hoger beroep is ook het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen: zonder ontvankelijk hoger beroep bestaat er geen grondslag voor het treffen van een ordemaatregel. De minister is niet veroordeeld in de proceskosten. De uitspraak is een routinematige toepassing van vaste procesrechtelijke regels in het vreemdelingenrecht en heeft geen zelfstandige precedentwaarde, maar illustreert opnieuw het belang van een deugdelijke motivering in hoger beroepsprocedures.