Vreemdeling krijgt schorsing uitzetting hangende hoger beroep

Samenvatting

In deze zaak heeft een vreemdeling de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verzocht om een voorlopige voorziening te treffen, inhoudende dat hij niet zou worden uitgezet voordat op zijn ingestelde hoger beroep zou zijn beslist, alsmede dat hij recht zou krijgen op opvang en verstrekkingen. De aanleiding voor dit verzoek is een lopende beroepsprocedure waarin de vreemdeling het niet-eens is met een beslissing van de minister van Asiel en Migratie, vermoedelijk in het kader van een asiel- of verblijfsrechtelijke procedure. De voorzieningenrechter heeft het verzoek toegewezen en bij wijze van voorlopige voorziening bepaald dat de vreemdeling niet mag worden uitgezet totdat op het hoger beroep definitief is beslist. Als grondslag verwijst de voorzieningenrechter naar de vaste jurisprudentie van de Afdeling, neergelegd in de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457), op grond waarvan bij voldoende onderbouwde gronden een schorsende voorziening kan worden getroffen. De minister van Asiel en Migratie wordt daarnaast veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van de vreemdeling, begroot op € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak heeft een puur procedureel karakter: zij schort de uitzetting tijdelijk op en doet geen uitspraak over de inhoudelijke gronden van het hoger beroep. De juridische impact is beperkt, nu de beslissing aansluit bij een gevestigde praktijk en geen nieuwe rechtsvragen beantwoordt. Praktisch gezien heeft de uitspraak voor de individuele vreemdeling grote betekenis, omdat hij voorlopig beschermd is tegen uitzetting en in Nederland mag verblijven in afwachting van de einduitspraak.