Overdracht aan Duitsland niet geblokkeerd bij ontbreken gezinsscheidingsbewijs

Samenvatting

In deze zaak verzette een asielzoeker zich met een hoger beroep en een verzoek om voorlopige voorziening tegen zijn overdracht aan Duitsland op grond van de Asiel- en migratiebeheerverordening (Amb-verordening). Hij betoogde dat de rechtbank had moeten toetsen of zijn beroep op gezinseenheid en het belang van zijn ongeboren kind onder de reikwijdte van artikel 43, eerste lid, aanhef en onder a en b, van de Amb-verordening valt. Voorts stelde hij dat overdracht – gescheiden van zijn zwangere echtgenote en minderjarige kind – een schending zou opleveren van artikel 4 van het EU Handvest van de grondrechten, dat onmenselijke of vernederende behandeling verbiedt. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep ongegrond en wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. De kern van het oordeel is dat appellant zowel in beroep als in hoger beroep heeft nagelaten concrete aanknopingspunten aan te dragen waaruit een daadwerkelijke scheiding van zijn gezin bij overdracht zou blijken. Nu de feitelijke grondslag ontbreekt, is het niet noodzakelijk om de gestelde Unierechtelijke vraag over de draagwijdte van artikel 43 Amb-verordening te beantwoorden. Conform de Cilfit-doctrine van het Hof van Justitie – bevestigd in de arresten Cilfit (1982), Consorzio Italian Management (2021) en Remling (2026) – bestaat dan ook geen verplichting prejudiciële vragen te stellen. De zaak wordt afgedaan via het verkorte regime van artikel 91, tweede lid, Vreemdelingenwet 2000, omdat het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.