Vreemdeling krijgt voorlopige bescherming tegen uitzetting

Samenvatting

Een vreemdeling heeft in het kader van een lopende asielprocedure hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Gelijktijdig heeft hij de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen, inhoudende dat hij niet wordt uitgezet voordat op het hoger beroep is beslist, en dat hij in de tussentijd recht heeft op opvang en verstrekkingen. De voorzieningenrechter oordeelt dat het verzoek toewijsbaar is op grond van hetgeen door verzoeker is aangevoerd. Hij verwijst daarbij naar de vaste lijn in de jurisprudentie van de Afdeling, neergelegd in de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457). Op basis hiervan wordt bij wijze van voorlopige voorziening bepaald dat de vreemdeling niet mag worden uitgezet totdat op het ingestelde hoger beroep is beslist. De uitspraak bevat geen inhoudelijke beoordeling van de asielgronden zelf; die beoordeling is voorbehouden aan de behandeling van de hoofdzaak in hoger beroep. De voorlopige voorziening dient uitsluitend om de feitelijke situatie te bevriezen totdat een definitief oordeel is gegeven, zodat een eventueel gunstige uitkomst in hoger beroep niet illusoir wordt gemaakt door een voortijdige uitzetting. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten ter hoogte van €934,00, volledig toe te rekenen aan de beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Deze kostenveroordeling is in lijn met de hoofdregel dat de in het ongelijk gestelde partij de proceskosten draagt. De uitspraak is een routinematige toepassing van bestaande jurisprudentie en heeft geen nieuwe rechtsontwikkeling tot gevolg. De praktische betekenis is echter groot voor de individuele verzoeker, die zo beschermd wordt tegen onomkeerbare gevolgen hangende de beroepsprocedure.