Hoger beroep Dublin-overdracht naar Portugal ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:6310, Raad van State, 29-10-2026, BRS.26.005283
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 24 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker vocht een overdracht naar Portugal aan op basis van een claimakkoord. Hij stelde vragen over de juridische grondslag: de Dublinverordening of de nieuwe Asiel- en migratiebeheerverordening (AMB-verordening). De rechtbank wees zijn beroep eerder af, waarop hij in hoger beroep ging bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat appellant zelf niet betwist dat Portugal ook onder de AMB-verordening verantwoordelijk is voor zijn asielaanvraag, waardoor de vraag over de precieze grondslag van het claimakkoord niet relevant is voor de uitkomst.
Impactscore
LaagDe uitspraak is sterk feitelijk bepaald en bevat geen principiële rechtsoordelen; de Afdeling laat de centrale rechtsvraag over de toepasselijke verordening bewust onbeantwoord en past de verkorte motiveringsregel van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe.
Belangrijkste punten
- 1De vraag of het claimakkoord op de Dublinverordening of de AMB-verordening was gebaseerd, kan onbesproken blijven omdat dit de uitkomst niet beïnvloedt.
- 2Appellant erkende impliciet dat Portugal ook onder de AMB-verordening verantwoordelijk is, waardoor zijn eigen rechtsvraag geen praktisch belang heeft.
- 3De Afdeling ziet geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie (Cilfit-criterium), nu beantwoording van de rechtsvraag niet noodzakelijk is.
- 4Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de Afdeling terughoudend is met het stellen van prejudiciële vragen wanneer de rechtsvraag niet noodzakelijk is voor de beslechting van het geschil (acte-clair/Cilfit-doctrine). De toepassing van de AMB-verordening naast de Dublinverordening wordt niet nader verduidelijkt.
Praktische impact
Voor appellant betekent dit dat de overdracht naar Portugal onherroepelijk is geworden en dat zijn asielaanvraag in Portugal behandeld zal worden. Het verzoek om schorsing van de overdracht is eveneens afgewezen.
Onderwerp-impact
In Dublin/AMB-overdrachtzaken blijft onzekerheid bestaan over de overgangsverhouding tussen de Dublinverordening en de nieuwe AMB-verordening; die vraag is in deze zaak bewust opengelaten.
Samenvatting
Een asielzoeker vocht bij de Raad van State een besluit aan waarbij de staatssecretaris hem overdroeg aan Portugal op grond van een claimakkoord. Hij stelde de principiële vraag of dit claimakkoord had moeten worden gesloten onder de Dublinverordening of de nieuwe Asiel- en migratiebeheerverordening (AMB-verordening). Tevens verzocht hij om een voorlopige voorziening om de overdracht te schorsen. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep ongegrond en wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. De kern van de redenering is dat appellant zelf niet betwist dat Portugal ook op grond van de AMB-verordening verantwoordelijk is voor zijn asielaanvraag. Daarmee ontbeert de door hem opgeworpen rechtsvraag over de grondslag van het claimakkoord ieder praktisch belang: welke verordening ook van toepassing is, de uitkomst — overdracht aan Portugal — verandert niet. De Afdeling ziet daarom evenmin aanleiding om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU, nu beantwoording van de rechtsvraag niet noodzakelijk is voor de oplossing van het geschil (Cilfit-doctrine). Tot slot past de Afdeling artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden, zodat een nadere motivering achterwege kan blijven. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De zaak heeft een beperkte bredere juridische betekenis, omdat de overgangsverhouding tussen de Dublinverordening en de AMB-verordening bewust onbeantwoord blijft.