Hoger beroep grensdetentie vreemdeling ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:6300, Raad van State, 30-10-2026, BRS.25.001998
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 28 september 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn grensdetentie. De zaak draait om de vraag of de grensdetentie rechtmatig was, in het bijzonder in het licht van de informatieplicht uit artikel 5.3, eerste lid, derde volzin, van het Vreemdelingenbesluit 2000.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling past de verkorte motiveringsplicht toe omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en de rechtsvraag reeds eerder door de Afdeling was beantwoord.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van een eerder gewezen precedent via de verkorte motivering van artikel 91 lid 2 Vw 2000; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en de maatschappelijke reikwijdte is beperkt tot de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: geen nadere motivering vereist omdat geen relevante rechtsvragen aan de orde zijn.
- 2De rechtsvraag over niet-naleving van de informatieplicht (art. 5.3 lid 1 derde volzin Vb 2000) en de bijbehorende belangenafweging was al beantwoord in RvS 14 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:6007.
- 3Er zijn geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht in de zin van het Remling-arrest (HvJEU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 4De Afdeling ziet ambtshalve geen aanleiding de grensdetentie onrechtmatig te achten.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het eerder gevormde precedent over de informatieplicht bij grensdetentie. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Praktische impact
De vreemdeling krijgt geen gelijk en de grensdetentie blijft rechtmatig; er wordt geen schadevergoeding of proceskostenvergoeding toegekend.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken waarbij de informatieplicht bij grensdetentie centraal staat, bevestigt deze uitspraak dat de eerder uitgezette lijn onverkort van toepassing is en niet snel tot een andere uitkomst zal leiden.
Samenvatting
In deze zaak heeft een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank, die zijn beroep tegen de opgelegde grensdetentie had verworpen. De grensdetentie was opgelegd op grond van de Vreemdelingenwet 2000 en het Vreemdelingenbesluit 2000. Centraal stond de vraag of de detentie rechtmatig was, in het bijzonder of de overheid had voldaan aan de informatieplicht zoals neergelegd in artikel 5.3, eerste lid, derde volzin, van het Vreemdelingenbesluit 2000, en of de bijbehorende belangenafweging juist was uitgevoerd. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarbij heeft zij gebruikgemaakt van de verkorte motiveringsgrond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. De reden hiervoor is dat de in geding zijnde rechtsvraag — over het niet voldoen aan de informatieplicht en de daarbij te verrichten belangenafweging — al eerder door de Afdeling is beantwoord in haar uitspraak van 14 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:6007). Evenmin waren er vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist na het Remling-arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026. Ambtshalve zag de Afdeling ook geen grond om de grensdetentie onrechtmatig te achten. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkt zelfstandig juridisch gewicht en dient primair als bevestiging van een reeds gevestigde lijn.