Een vreemdeling (appellant) heeft hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn grensdetentie. Hij wordt bijgestaan door mr. J.P. van Mulken. De zaak draait om de rechtmatigheid van de aan hem opgelegde grensdetentie.

Beslissing van de rechter

Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling bestuursrechtspraak overneemt de motivering van de rechtbank en ziet ook ambtshalve geen reden om de grensdetentie onrechtmatig te achten. Er worden geen proceskosten vergoed.

18van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak is een routinematige bevestiging via de verkorte motiveringsgrond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en stelt geen nieuwe rechtsregels. De verwijzing naar het Remling-arrest is standaardpraktijk en voegt weinig toe aan bestaande jurisprudentie.

Belangrijkste punten

1De Afdeling past de verkorte motiveringsgrond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in het geding.
2Ook vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht ontbreken, conform het Hof van Justitie-arrest Remling (ECLI:EU:C:2026:243).
3De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overweging 12) integraal over.
4Ambtshalve toetsing levert evenmin een grond op voor onrechtmatigheid van de grensdetentie.
5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan appellant.

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 in combinatie met het Remling-arrest van het HvJEU, waarmee de drempel voor inhoudelijke behandeling van vreemdelingenzaken in hoger beroep gehandhaafd blijft. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.

Praktische impact

Voor appellant betekent dit dat de grensdetentie rechtmatig wordt bevonden en hij geen rechtsmiddelen meer heeft in deze procedure. Er is geen kostenvergoeding toegekend.

Onderwerp-impact

In vreemdelingenrechtelijke detentiezaken bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling strak de hand houdt aan de vereisten voor inhoudelijke beoordeling in hoger beroep, waardoor de praktische toegang tot de rechter in dit type zaken beperkt blijft.

Samenvatting

In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 29 oktober 2026 uitspraak gedaan in een hoger beroepszaak over grensdetentie. Appellant, bijgestaan door mr. J.P. van Mulken, had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank, die zijn beroep tegen de opgelegde grensdetentie had verworpen. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarbij heeft de Afdeling gebruik gemaakt van de verkorte afdoeningsgrond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van deze bepaling hoeft een uitspraak niet uitvoerig te worden gemotiveerd indien het hoger beroepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. De Afdeling stelde vast dat dergelijke vragen in dit geding niet aan de orde zijn. Daarnaast constateerde de Afdeling dat er evenmin vragen bestaan over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen. Hierbij verwees zij naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243), dat de criteria voor een dergelijke beoordeling nader heeft verduidelijkt. De motivering van de rechtbank onder overweging 12 is door de Afdeling integraal overgenomen. Ook een ambtshalve toetsing van de grensdetentie leverde geen aanknopingspunten op voor onrechtmatigheid. De minister is niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak is een standaardtoepassing van het verkorte afdoeningsregime en heeft geen precedentwerking voor nieuwe rechtsvragen.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 5 november 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

18van 100

LaagLees toelichting ↓