Hoger beroep grensdetentie asielzoeker ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 29 oktober 2026 uitspraak gedaan in een hoger beroepsprocedure over grensdetentie in het kader van de asielgrensprocedure. De appellant, bijgestaan door een advocaat in Amsterdam, had hoger beroep ingesteld tegen een eerdere uitspraak van de rechtbank, die de grensdetentie rechtmatig had geoordeeld. De kern van het geschil betrof de toepassing van de asielgrensprocedure en de omvang van de zogeheten lichter-middel-beoordeling in grensdetentiezaken — de vraag of minder ingrijpende alternatieven voor detentie hadden moeten worden toegepast. De Afdeling stelde echter vast dat deze rechtsvraag al eerder was beantwoord in haar uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077). In die eerdere uitspraak was ook toegelicht waarom geen prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie worden gesteld. Op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 kan de Afdeling volstaan met een verkorte motivering wanneer het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang zijn van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin. Aan die voorwaarde was hier voldaan: het hogerberoepschrift bevatte geen nieuwe rechtsvragen. Ambtshalve zag de Afdeling evenmin reden om de grensdetentie onrechtmatig te achten. De uitkomst is dat het hoger beroep ongegrond is verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak draagt bij aan de consolidatie van de bestaande rechtslijn rond de asielgrensprocedure, maar heeft als routinematige verkorte afdoening geen zelfstandige precedentwerking.