Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:6297, Raad van State, 29-10-2026, BRS.26.004226
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 24 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een rechterlijke uitspraak over zijn vreemdelingenbewaring. De zaak betrof onder meer de vraag of een vreemdeling na afwijzing van zijn asielaanvraag in de versnelde procedure rechtmatig verblijf heeft gedurende de beroepstermijn en bij een verzoek om voorlopige voorziening. De vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. F.H. Bruggink, betoogde dat de bewaring onrechtmatig was.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. Doorslaggevend is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000), en dat de relevante rechtsvraag reeds beantwoord was in een eerdere uitspraak van de Afdeling.
Impactscore
LaagDe zaak is afgedaan met toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder inhoudelijke motivering, en de relevante rechtsvraag was al beantwoord in een recente eerdere uitspraak. Er is geen sprake van nieuwe rechtsontwikkeling.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van de verkorte motiveringsplicht op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: het hoger beroep behoeft geen nadere motivering.
- 2De centrale rechtsvraag — of een vreemdeling na afwijzing van zijn asielaanvraag in de versnelde procedure rechtmatig verblijf heeft gedurende de beroepstermijn en bij een voorlopige voorziening — was reeds beantwoord in RvS 3 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5134.
- 3De Afdeling ziet geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen, zoals ook al in de eerdere uitspraak van 3 september 2026 was uiteengezet.
- 4Ambtshalve is evenmin reden gevonden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de lijn uit ECLI:NL:RVS:2026:5134 dat vreemdelingen na afwijzing in de versnelde asielprocedure geen rechtmatig verblijf hebben gedurende de beroepstermijn en voorlopige voorziening. Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 onderstreept dat dit geen nieuwe rechtsvragen meer oplevert.
Praktische impact
Voor de betreffende vreemdeling betekent dit dat de vreemdelingenbewaring rechtmatig wordt geacht en hij geen aanspraak kan maken op proceskosten. Asielzoekers in de versnelde procedure kunnen hieruit afleiden dat bewaring in deze fase in beginsel rechtmatig kan worden gehandhaafd.
Onderwerp-impact
Deze uitspraak bevestigt de bestuurspraktijk rondom vreemdelingenbewaring na versnelde asielprocedures en geeft overheidsinstanties duidelijkheid dat bewaring in dit stadium staande jurisprudentie volgt.
Samenvatting
In deze uitspraak van 29 oktober 2026 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State het hoger beroep van een vreemdeling tegen zijn vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. De vreemdeling, bijgestaan door mr. F.H. Bruggink, had hoger beroep ingesteld en voerde onder meer aan dat zijn bewaring onrechtmatig was. Onderdeel van het hoger beroep was de rechtsvraag of een vreemdeling na afwijzing van zijn asielaanvraag in de versnelde procedure rechtmatig verblijf heeft gedurende de beroepstermijn en gedurende de behandeling van een verzoek om een voorlopige voorziening. De Afdeling past artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe: het hoger beroep behoeft geen nadere motivering, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De centrale rechtsvraag was bovendien reeds beantwoord in de uitspraak van de Afdeling van 3 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5134). In die uitspraak heeft de Afdeling ook gemotiveerd waarom zij geen aanleiding ziet om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Het hoger beroep biedt geen reden in dit concrete geval anders te oordelen dan in die eerdere uitspraak. Tevens heeft de Afdeling ambtshalve getoetst of de vreemdelingenbewaring onrechtmatig moet worden geacht, maar ook daarvoor is geen grond gevonden. De aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitkomst is in lijn met vaste jurisprudentie en heeft geen zelfstandige rechtsontwikkelende waarde.