Raad van State bevestigt rechtbankuitspraak in vreemdelingenzaak
ECLI:NL:RVS:2026:6288, Raad van State, 29-10-2026, BRS.26.005162
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 20 november 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen, appellant opgedragen om de Europese Unie onmiddellijk te verlaten en tegen hem een inreisverbod uitgevaardigd.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (appellant) heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak. De appellant werd bijgestaan door mr. D.W.M. van Erp. De precieze toedracht van het geschil met de minister is niet volledig uit de tekst op te maken.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en geen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht oproept (artikel 91 lid 2 Vw 2000).
Impactscore
LaagHet betreft een standaard ongegrondverklaring op basis van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen of precedentwerking; de uitspraak is routinematig van aard.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van de verkorte motiveringsplicht op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: nadere motivering is niet vereist.
- 2De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 15-17) integraal over.
- 3Geen aanleiding tot prejudiciële verwijzing naar het HvJ EU; het Remling-arrest (ECLI:EU:C:2026:243) is daarvoor de toetssteen.
- 4De minister is niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten.
- 5De inhoud van het onderliggende geschil is uit de gepubliceerde tekst niet volledig kenbaar.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de standaardtoepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000, dat de Afdeling toestaat een oordeel zonder nadere motivering te geven wanneer het hogerberoepschrift geen rechtseenheidsvragen of Unierechtelijke vragen opwerpt. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
Voor de appellant betekent de bevestiging van de rechtbankuitspraak dat zijn rechtspositie ongewijzigd blijft en hij geen proceskosten vergoed krijgt. De uitkomst heeft geen bredere precedentwerking voor andere vreemdelingen.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken blijft de drempel voor inhoudelijke behandeling in hoger beroep hoog; enkel zaken met rechtseenheids- of Unierechtelijk belang worden volledig gemotiveerd afgedaan.
Samenvatting
In deze vreemdelingenrechtelijke zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 29 oktober 2026 het hoger beroep van appellant ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Appellant, bijgestaan door mr. D.W.M. van Erp, had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank in een geschil met de minister. De precieze inhoudelijke toedracht van het onderliggende conflict is op basis van de gepubliceerde tekst niet volledig reconstrueerbaar, nu de uitspraak slechts de procedurele afdoening beschrijft en verwijst naar overwegingen 15 tot en met 17 van de rechtbankuitspraak, die zelf niet is opgenomen. De Afdeling past artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe, op grond waarvan zij kan volstaan met een verkorte motivering wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Evenmin riep het hogerberoepschrift vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist op grond van het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243). Omdat aan geen van beide voorwaarden voor uitgebreide motivering werd voldaan, neemt de Afdeling de motivering van de rechtbank integraal over en volstaat zij met de constatering dat de rechtbank terecht en op goede gronden heeft geoordeeld. De uitspraak heeft een beperkte juridische impact: zij bevat geen nieuwe rechtsnormen en dient primair als bevestiging van bestaande jurisprudentie omtrent de verkorte afdoeningsprocedure in vreemdelingenzaken. Voor appellant heeft de beslissing directe gevolgen, nu zijn rechtspositie ongewijzigd blijft en de minister niet wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten.