Hoger beroep asielzoeker ongegrond wegens ongeloofwaardig relaas

Samenvatting

In deze zaak had een asielzoeker hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen de bevestiging door de rechtbank van de ministeriële afwijzing van zijn asielaanvraag. Kern van zijn betoog was dat de geloofwaardigheidsbeoordeling door de minister, uitgevoerd op basis van werkinstructie WI 2024/6, in strijd zou zijn met het Unierecht, in het bijzonder met artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn. Tevens vroeg hij een voorlopige voorziening om zijn uitzetting te voorkomen hangende de procedure. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep ongegrond. De doorslaggevende overweging is dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat de minister het asielrelaas deugdelijk en met inachtneming van alle relevante aspecten ongeloofwaardig heeft bevonden. Nu de uitkomst van de zaak reeds op die grond vaststaat, is beantwoording van de opgeworpen Unierechtelijke vraag over de uitleg van artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn niet noodzakelijk voor de beslechting van het geschil. Op grond van vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie — de Cilfit-doctrine, het arrest Consorzio Italian Management en het recente arrest Remling (2026) — bestaat dan ook geen verplichting tot het stellen van prejudiciële vragen. Daarnaast bevat het hogerberoepschrift, buiten grief 1, geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden in de zin van artikel 91 lid 2 Vw 2000. De uitspraak hoeft daardoor niet verder te worden gemotiveerd. Nu het hoger beroep ongegrond is, wordt ook het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen en hoeft de minister geen proceskosten te vergoeden. Voor appellant betekent dit dat zijn verblijfsrecht niet wordt erkend en de dreigende uitzetting niet rechterlijk wordt opgeschort.