Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:6280, Raad van State, 28-10-2026, BRS.26.005003
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 26 november 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Ook heeft hij geweigerd appellant ambtshalve een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen.
Kern van de zaak
Een appellant in een vreemdelingenzaak stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank en verzocht tegelijkertijd om een voorlopige voorziening. De precieze inhoud van het onderliggende geschil (vermoedelijk een verblijfsrechtelijke kwestie) is uit de beschikbare tekst niet volledig af te leiden.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd; het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de Raad van State de motivering van de rechtbank volledig overneemt en het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000).
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige procedurele afdoening zonder nieuwe rechtsvragen; de verkorte motivering ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 is standaardpraktijk en de inhoud van de onderliggende zaak is niet uit de tekst kenbaar.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat geen rechtseenheidsvragen spelen.
- 2Raad van State neemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 3.3–3.7, 4.1, 5.1 en 6.1) integraal over.
- 3Geen Unierechtelijke uitlegvragen die een prejudiciële verwijzing rechtvaardigen (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
- 4Verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep.
- 5Geen proceskostenveroordeling voor de minister.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande praktijk van verkorte afdoening in vreemdelingenzaken op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en verwijst naar het recente Remling-arrest voor de afbakening van Unierechtelijke uitlegvragen. Geen nieuwe rechtsontwikkeling.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak directe gevolgen: het hoger beroep faalt en de gevraagde schorsing van het bestreden besluit wordt niet verleend, waardoor de rechtsgevolgen van het onderliggende besluit in stand blijven.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat de Raad van State terughoudend is met uitgebreide motivering wanneer geen rechtseenheids- of Unierechtelijke vragen spelen, wat de doorlooptijd van dergelijke procedures beperkt.
Samenvatting
In deze vreemdelingrechtelijke zaak bij de Raad van State (voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak) stelde een appellant hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank en verzocht hij tegelijkertijd om een voorlopige voorziening. De precieze aard van het onderliggende geschil — vermoedelijk een verblijfsrechtelijke kwestie — blijkt niet volledig uit de beschikbare tekst, maar de procedure speelt zich af in het kader van de Vreemdelingenwet 2000. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht had geoordeeld in het nadeel van appellant en of er gronden waren voor schorsing hangende het hoger beroep. De Raad van State verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de aangevallen uitspraak. De voorzieningenrechter overneemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 3.3 tot en met 3.7, 4.1, 5.1 en 6.1) en ziet geen aanleiding tot verdere motivering. Dit is gebaseerd op artikel 91 lid 2 van de Vw 2000, dat verkorte afdoening toestaat wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Evenmin rijzen er vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist na het arrest HvJ EU van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Als rechtstreeks gevolg van de ongegrondverklaring wijst de voorzieningenrechter ook het verzoek om een voorlopige voorziening af. Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken ten laste van de minister. De uitspraak heeft geen precedentwaarde en illustreert slechts de standaard verkorte afdoeningspraktijk in vreemdelingenzaken.