Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:6275, Raad van State, 28-10-2026, BRS.26.005337
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluiten van 17 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie aanvragen van appellanten om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (en mogelijk gezinsleden) stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. Tegelijkertijd werd een voorlopige voorziening gevraagd. De precieze toedracht van de onderliggende zaak is niet volledig kenbaar uit de beschikbare tekst.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. De voorzieningenrechter heeft de motivering van de rechtbank overgenomen en geoordeeld dat het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige verkorte afdoening zonder inhoudelijke rechtsvorming; de uitspraak heeft geen precedentwerking en raakt uitsluitend de directe procespartijen.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat geen rechtseenheidsvragen spelen
- 2Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243)
- 3De rechtbank is terecht en op goede gronden tot haar oordeel gekomen; motivering rechtbank wordt integraal overgenomen
- 4Voorlopige voorziening afgewezen als gevolg van ongegrondheid hoger beroep
- 5Minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
Deze uitspraak is een standaardtoepassing van de verkorte afdoeningsprocedure ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en stelt geen nieuwe rechtsregels. De verwijzing naar het Remling-arrest bevestigt het geldende kader voor het achterwege laten van nadere motivering ook waar Unierechtelijke vragen ontbreken.
Praktische impact
Voor de betrokken vreemdeling betekent de uitspraak dat de rechtsbescherming is uitgeput bij de Raad van State en de eerder bestreden beslissing van de minister in stand blijft. Er bestaat geen aanspraak op vergoeding van proceskosten.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken is de verkorte afdoening via artikel 91 lid 2 Vw 2000 een veelgebruikt instrument; deze uitspraak bevestigt het gebruik daarvan en voegt geen nieuwe elementen toe aan het vreemdelingenrechtelijk beleid.
Samenvatting
In deze zaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 28 oktober 2026 uitspraak gedaan in een vreemdelingenzaak. De appellant(en) hadden hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank en tegelijkertijd verzocht om een voorlopige voorziening. De precieze inhoud van de onderliggende procedure – wie de vreemdeling is, welke verblijfsrechtelijke beslissing van de minister werd aangevochten en wat de rechtbank had geoordeeld – blijkt niet volledig uit de gepubliceerde tekst. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht had geoordeeld in het voordeel van de minister. De voorzieningenrechter beantwoordde die vraag bevestigend. Op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 kan de Afdeling volstaan met een verkorte motivering wanneer het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Aan die voorwaarde was voldaan: het hogerberoepschrift bevatte dergelijke vragen niet. Evenmin rees een vraag over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, waartoe de voorzieningenrechter verwees naar het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). Op grond hiervan is het hoger beroep ongegrond verklaard, is de uitspraak van de rechtbank bevestigd en is het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen. De minister werd niet veroordeeld in de proceskosten. De uitspraak heeft geen richtinggevend karakter en is een standaardmatige toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure die in het vreemdelingenrecht regelmatig wordt toegepast.