Vreemdeling krijgt schorsing uitzetting hangende hoger beroep
ECLI:NL:RVS:2026:6272, Raad van State, 28-10-2026, BRS.26.005374
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 29 september 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld tegen een beslissing van de minister van Asiel en Migratie en heeft tegelijkertijd de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening: schorsing van zijn uitzetting en toekenning van opvang en verstrekkingen hangende dat hoger beroep.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter van de Raad van State wijst het verzoek toe en bepaalt dat verzoeker niet wordt uitgezet totdat op het hoger beroep is beslist; de minister wordt tevens veroordeeld in de proceskosten van € 934,00. Doorslaggevend is de door de Afdeling gehanteerde standaardmaatstaf uit de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457), op grond waarvan gelet op hetgeen is aangevoerd een voorlopige voorziening wordt getroffen.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele voorlopige voorziening op basis van vaste jurisprudentie zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de beslissing heeft geen precedentwaarde buiten de concrete zaak.
Belangrijkste punten
- 1Voorzieningenrechter schorst uitzetting totdat op het hoger beroep is beslist.
- 2Verzoek om opvang en verstrekkingen is mede ingediend naast het uitzettingsverbod.
- 3Toetsingsmaatstaf is gebaseerd op vaste Afdelingsjurisprudentie (RVS:2019:457).
- 4Minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld in proceskosten (€ 934,00 voor rechtsbijstand).
- 5De uitspraak is een voorlopige voorziening en heeft geen definitief karakter; de bodemprocedure loopt nog.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past de vaste Afdelingslijn toe inzake voorlopige voorzieningen in vreemdelingenzaken en bevestigt dat bij een voldoende gemotiveerd verzoek hangende hoger beroep een schorsing van uitzetting wordt toegekend. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
Verzoeker mag Nederland niet worden uitgezet zolang het hoger beroep loopt, en hij behoudt daarmee feitelijk zijn verblijf en aanspraak op opvang gedurende de verdere procedure.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenrechtelijke procedures bevestigt deze uitspraak dat de rechter bereid is om op korte termijn een schorsende werking toe te kennen, wat van groot belang is voor de rechtspositie van asielzoekers en andere vreemdelingen die een uitzetting vrezen.
Samenvatting
Een vreemdeling had hoger beroep ingesteld tegen een beslissing van de minister van Asiel en Migratie en vroeg de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegelijkertijd om een voorlopige voorziening: schorsing van zijn uitzetting totdat op het hoger beroep zou zijn beslist, alsmede toekenning van opvang en verstrekkingen gedurende die periode. De centrale juridische vraag was of er voldoende grond bestond om hangende het hoger beroep een schorsende werking toe te kennen aan de bestreden beslissing, zodat de vreemdeling niet voortijdig zou worden uitgezet. De voorzieningenrechter beantwoordt die vraag bevestigend. Onder verwijzing naar de vaste Afdelingsjurisprudentie — in het bijzonder de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457) — overweegt de voorzieningenrechter dat gelet op hetgeen is aangevoerd een voorlopige voorziening dient te worden getroffen. De uitspraak bepaalt bij wijze van voorlopige voorziening dat verzoeker niet wordt uitgezet totdat de Afdeling op het hoger beroep heeft beslist. Daarnaast wordt de minister van Asiel en Migratie veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van verzoeker ten bedrage van € 934,00, volledig toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak is van tijdelijke aard en heeft uitsluitend betrekking op de schorsing van de uitzetting hangende de bodemprocedure; over de inhoudelijke juistheid van de bestreden beslissing wordt nog geen oordeel gegeven. De praktische betekenis voor verzoeker is groot: hij behoudt zijn feitelijke verblijf in Nederland en zijn aanspraak op opvang gedurende de verdere procedure. Juridisch gezien voegt de uitspraak weinig nieuws toe, nu zij volledig steunt op een reeds gevestigde toetsingsmaatstaf.