Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:6260, Raad van State, 28-10-2026, BRS.26.005093
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 september 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. M. Rasul, stelde hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank die de vreemdelingenbewaring rechtmatig achtte. De appellant betwistte de rechtmatigheid van zijn bewaring bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Raad van State oordeelt dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en ziet ook ambtshalve geen reden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van een rechtbankuitspraak via verkorte afdoening, zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden en zonder richtinggevende overwegingen voor de rechtspraktijk.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past de verkorte motiveringsgrond toe op basis van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat het hogerberoepschrift geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen bevat.
- 2Er zijn geen vragen aan de orde over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het arrest Remling (HvJ EU, 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 3De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overweging 6) integraal over.
- 4Ook ambtshalve wordt geen reden gezien om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000, mede in het licht van het recente HvJ EU-arrest Remling over de verplichting tot prejudiciële verwijzing. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking nu de motivering bewust sober wordt gehouden.
Praktische impact
Voor de vreemdeling betekent de uitspraak dat de bewaring rechtmatig blijft en dat geen proceskosten worden vergoed. Er is geen succesvol rechtsmiddel meer beschikbaar via deze procedure.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenbewaringsrecht bevestigt de uitspraak de bestendige lijn dat hogere beroepen zonder nieuwe rechtsvragen snel en zonder uitgebreide motivering worden afgedaan.
Samenvatting
In deze vreemdelingenbewaringszaak stelde appellant, bijgestaan door mr. M. Rasul, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De rechtbank had eerder geoordeeld dat de opgelegde vreemdelingenbewaring rechtmatig was. De centrale juridische vraag in hoger beroep was of de bewaring ten onrechte als rechtmatig was aangemerkt. De Afdeling behandelt het hoger beroep via de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit betekent dat de uitspraak niet uitgebreid wordt gemotiveerd, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling verwijst hierbij tevens naar het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243), waaruit volgt dat er evenmin vragen spelen over de uitleg of geldigheid van Unierecht die een verdere motivering of prejudiciële verwijzing vereisen. De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overweging 6) integraal over en ziet ook ambtshalve geen aanleiding om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak wordt bevestigd. De minister wordt niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. Deze uitspraak heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis: zij is exemplarisch voor de standaard toepassing van de verkorte afdoening in vreemdelingenbewaringszaken en bevestigt de rechtmatigheid van de bewaring zonder nadere inhoudelijke toelichting.