Minister veroordeeld in proceskosten na alsnog beslissen asielaanvraag
ECLI:NL:RVS:2026:6139, Raad van State, 20-10-2026, BRS.26.003425
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Verzoeker heeft het hoger beroep op 1 oktober 2026 ingetrokken en gelijktijdig een verzoek gedaan om de minister van Asiel en Migratie krachtens artikel 8:75 van de Awb in de proceskosten te veroordelen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker voerde hoger beroep bij de Raad van State omdat de minister van Asiel en Migratie niet tijdig had beslist op zijn aanvraag voor een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Hangende het hoger beroep nam de minister alsnog een besluit op 24 september 2026, waarna verzoeker het hoger beroep introk en om proceskostenveroordeling verzocht.
Beslissing van de rechter
Het verzoek om proceskostenveroordeling is toegewezen: de minister wordt veroordeeld tot betaling van € 934,00 aan proceskosten (beroep én hoger beroep), omdat het alsnog nemen van een besluit hangende het hoger beroep als tegemoetkomen wordt aangemerkt. Het van rechtswege ontstane beroep tegen het besluit van 24 september 2026 wordt verwezen naar de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van vaste jurisprudentie over proceskostenveroordeling bij intrekking hoger beroep na tegemoetkoming; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en de feitelijke reikwijdte is beperkt tot één individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Intrekking hoger beroep na alsnog genomen besluit leidt tot proceskostenveroordeling van de minister op grond van artikel 8:75 Awb
- 2Het alsnog nemen van een besluit hangende hoger beroep over niet-tijdig beslissen wordt aangemerkt als tegemoetkomen aan verzoeker
- 3Proceskostenvergoeding geldt voor zowel beroep als hoger beroep, omdat beroep bij rechtbank is ingesteld conform artikel 6:12 lid 2 Awb
- 4Wegingsfactor 0,5 toegepast omdat de zaak uitsluitend betrekking heeft op het niet tijdig nemen van een besluit
- 5Op grond van artikel 6:20 lid 3 jo. 6:24 Awb is een beroep van rechtswege ontstaan tegen het besluit van 24 september 2026, dat wordt doorverwezen naar de rechtbank
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt vaste jurisprudentie (RvS 2019 en 2024) dat het alsnog nemen van een besluit hangende hoger beroep als tegemoetkomen geldt en aanleiding geeft tot proceskostenveroordeling, ook voor de beroepsfase bij de rechtbank. De toepassing van wegingsfactor 0,5 bij uitsluitend niet-tijdig-beslissen-zaken wordt herbevestigd.
Praktische impact
Voor asielzoekers betekent dit dat de overheid proceskosten moet vergoeden wanneer zij pas na het instellen van hoger beroep alsnog beslist; voor de minister schept dit een financiële prikkel om tijdig te beslissen op asielaanvragen.
Onderwerp-impact
In asielprocedures wordt opnieuw duidelijk dat structureel niet tijdig beslissen op verblijfsvergunningaanvragen procesrechtelijke én financiële consequenties heeft voor de overheid, en dat verzoekers hun rechten effectief kunnen afdwingen via de bestuursrechter.
Samenvatting
In deze zaak had een asielzoeker hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, omdat de minister van Asiel en Migratie niet tijdig had beslist op zijn aanvraag voor een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Het niet tijdig nemen van een besluit is op grond van artikel 6:12 Awb een fictieve weigering waartegen beroep open staat, en verzoeker had dit rechtsmiddel tijdig en correct ingezet. Handende het hoger beroep nam de minister alsnog op 24 september 2026 een inhoudelijk besluit op de aanvraag. Verzoeker trok daarop op 1 oktober 2026 het hoger beroep in en verzocht de Afdeling de minister te veroordelen in de proceskosten. De centrale rechtsvraag was of het alsnog nemen van een besluit als tegemoetkomen kan worden aangemerkt in de zin van artikel 8:75 Awb. De Afdeling beantwoordt deze vraag bevestigend, in lijn met eerdere uitspraken uit 2019 en 2024. Omdat verzoeker het beroep bij de rechtbank heeft ingesteld in overeenstemming met de voorwaarden van artikel 6:12 lid 2 Awb, bestaat aanleiding om de minister te veroordelen in de proceskosten van zowel beroep als hoger beroep. Omdat het hoger beroep uitsluitend betrekking had op het niet tijdig nemen van een besluit, past de Afdeling wegingsfactor 0,5 toe. De totale vergoeding bedraagt € 934,00, geheel toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Daarnaast constateert de Afdeling dat door de werking van artikel 6:20 lid 3 jo. 6:24 Awb van rechtswege een beroep is ontstaan tegen het besluit van 24 september 2026. Nu verzoeker ook bij de rechtbank beroep heeft ingesteld tegen datzelfde besluit, verwijst de Afdeling dit van rechtswege ontstane beroep op grond van artikel 6:20 lid 4 Awb naar de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, ter verdere behandeling. De uitspraak bevestigt hiermee bestaande procesrechtelijke kaders zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden.