Verblijfsvergunning asiel verplicht verstrekt, ingangsdatum geschorst
ECLI:NL:RVS:2026:6137, Raad van State, 20-10-2026, BRS.26.005114
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 24 oktober 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
De minister van Asiel en Migratie verzocht de voorzieningenrechter van de Raad van State om de uitvoering van een rechtbankuitspraak op te schorten in afwachting van hoger beroep. De rechtbank had beslist dat betrokkene een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd met subsidiairebeschermingsstatus moest ontvangen met ingangsdatum 22 augustus 2024. In hoger beroep betwist de minister uitsluitend de ingangsdatum, niet de verlening zelf.
Beslissing van de rechter
Het verzoek tot schorsing van de verplichting om de verblijfsvergunning te verstrekken wordt afgewezen; de minister moet binnen negentig dagen na verzending van de uitspraak de verblijfsvergunning verlenen. Het verzoek wordt toegewezen voor zover het de ingangsdatum van 22 augustus 2024 betreft: dat onderdeel van de rechtbankuitspraak wordt geschorst totdat de Afdeling op het hoger beroep heeft beslist.
Impactscore
LaagHet betreft een procedurele voorzieningenbeslissing in een individuele asielzaak zonder richtinggevende rechtsvragen; de uitkomst is casuïstisch en heeft beperkte precedentwerking buiten vergelijkbare feitencomplexen.
Belangrijkste punten
- 1In hoger beroep is niet langer in geschil dat betrokkene recht heeft op een verblijfsvergunning asiel (subsidiairebescherming); alleen de ingangsdatum is nog omstreden.
- 2De voorzieningenrechter weegt de belangen en oordeelt dat het belang van betrokkene bij tijdige verlening van de verblijfsvergunning zwaarder weegt dan het belang van de minister bij volledige schorsing.
- 3De ingangsdatum 22 augustus 2024 wordt wel geschorst, waardoor de minister niet gebonden is aan die specifieke datum hangende het hoger beroep.
- 4De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
- 5De uitspraak betreft een voorlopige voorzieningsprocedure; de bodemprocedure bij de Afdeling over de ingangsdatum loopt nog.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert dat een minister in asielzaken bij een voorlopige voorziening zijn hoger beroep niet kan benutten om verlenging van de gehele verblijfsvergunning te vertragen wanneer de verlening zelf niet meer wordt betwist; schorsing is enkel mogelijk voor het nog betwiste onderdeel (de ingangsdatum). Dit bevestigt de beperkte reikwijdte van een schorsingsverzoek in dit soort procedures.
Praktische impact
Betrokkene ontvangt binnen negentig dagen een verblijfsvergunning asiel met subsidiairebeschermingsstatus, maar de definitieve ingangsdatum staat nog niet vast tot de Afdeling uitspraak heeft gedaan in het hoger beroep. Dit kan gevolgen hebben voor de duur van de verblijfsvergunning en afgeleide rechten zoals gezinshereniging.
Onderwerp-impact
In asiel- en migratiezaken onderstreept deze uitspraak dat een onbetwiste vergunningverlening niet kan worden opgehouden via een schorsingsverzoek over een nevengeschil zoals de ingangsdatum; dit geeft asielzoekers een sterkere positie bij de tenuitvoerlegging van gunstige rechtbankuitspraken.
Samenvatting
In deze zaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 20 oktober 2026 uitspraak gedaan in een voorlopige voorzieningsprocedure die was ingesteld door de minister van Asiel en Migratie. De minister had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank, waarin was bepaald dat hij aan betrokkene een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd met subsidiairebeschermingsstatus moest verlenen met als ingangsdatum 22 augustus 2024. Tegelijkertijd verzocht de minister de voorzieningenrechter om de volledige tenuitvoerlegging van de rechtbankuitspraak te schorsen totdat de Afdeling op het hoger beroep zou hebben beslist. De voorzieningenrechter stelde vast dat in hoger beroep niet langer in geschil was dat betrokkene recht heeft op de verblijfsvergunning met subsidiairebeschermingsstatus. Het enige nog omstreden punt betreft de ingangsdatum van 22 augustus 2024. Gelet op deze situatie en na afweging van de betrokken belangen oordeelde de voorzieningenrechter dat de minister het verzoek slechts gedeeltelijk kon worden toegewezen. Het verzoek om de gehele verplichting tot vergunningverlening op te schorten werd afgewezen: de minister moet de verblijfsvergunning alsnog binnen negentig dagen na verzending van de uitspraak verstrekken. Het verzoek met betrekking tot de ingangsdatum werd wél toegewezen; de rechtbankuitspraak wordt op dat punt geschorst totdat de Afdeling in de hoofdzaak heeft beslist. Gevolg hiervan is dat betrokkene op korte termijn zekerheid krijgt over zijn verblijfsstatus, maar dat de definitieve ingangsdatum van de vergunning – en daarmee de formele duur ervan en mogelijke afgeleide rechten – nog onzeker blijft. Proceskosten worden niet vergoed.