Verzoek opheffing vreemdelingenbewaring afgewezen door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:6120, Raad van State, 15-10-2026, BRS.26.005365
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 7 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie verzoeker in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling in bewaring verzocht de voorzieningenrechter van de Raad van State om de maatregel van vreemdelingenbewaring op te heffen. Hij had eerder hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank en vroeg tegelijkertijd een voorlopige voorziening.
Beslissing van de rechter
Het verzoek tot opheffing van de vreemdelingenbewaring is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat het op dit moment niet aannemelijk is dat de uitspraak van de rechtbank in hoger beroep zal worden vernietigd, waardoor er geen grond bestaat voor opheffing van de bewaring.
Impactscore
LaagHet betreft een standaardtoepassing van de vaste toetsingsmaatstaf bij voorlopige voorzieningen in vreemdelingenbewaringszaken, zonder nieuwe rechtsvragen of beleidsmatige consequenties. De uitspraak heeft slechts individuele betekenis.
Belangrijkste punten
- 1Verzoeker zit in vreemdelingenbewaring en vroeg de voorzieningenrechter van de RvS om een voorlopige voorziening.
- 2De maatstaf voor opheffing is of aannemelijk is dat de rechtbankuitspraak in hoger beroep zal worden vernietigd.
- 3De voorzieningenrechter acht vernietiging van de rechtbankuitspraak niet aannemelijk.
- 4Het verzoek tot opheffing van de bewaring wordt afgewezen.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de geldende toetsingsmaatstaf bij voorlopige voorzieningen in vreemdelingenbewaring: opheffing is alleen aan de orde indien aannemelijk is dat de bodemuitspraak geen stand houdt in hoger beroep. Dit is een routinematige toepassing van bestaand recht zonder nieuwe rechtsontwikkeling.
Praktische impact
Voor verzoeker betekent de afwijzing dat hij in bewaring blijft totdat in het hoger beroep uitspraak wordt gedaan. Proceskosten worden niet vergoed aan de minister.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht benadrukt deze uitspraak dat een verzoek om voorlopige voorziening bij vreemdelingenbewaring een sterke kans op succes in het hoofdgeding vereist; enkel twijfel over de rechtbankuitspraak volstaat niet.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een vreemdeling die in bewaring was gesteld de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om de maatregel van vreemdelingenbewaring op te heffen. Tegelijk met het instellen van hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank diende hij een verzoek om een voorlopige voorziening in. De centrale juridische vraag was of er voldoende grond bestond om de bewaring hangende het hoger beroep op te heffen. De voorzieningenrechter hanteert daarbij de vaste maatstaf: een voorlopige voorziening in de vorm van opheffing van de bewaring is alleen gerechtvaardigd indien aannemelijk is dat de uitspraak van de rechtbank in hoger beroep geen stand zal houden. De voorzieningenrechter concludeert dat dit op het moment van de uitspraak niet aannemelijk is. Concrete inhoudelijke gebreken in de rechtbankuitspraak die tot vernietiging zouden kunnen leiden, zijn kennelijk niet naar voren gebracht of voldoende aannemelijk gemaakt. Op grond hiervan wijst de voorzieningenrechter het verzoek af. De vreemdeling blijft derhalve in bewaring, in afwachting van de uitkomst van het hoger beroep. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte juridische reikwijdte: zij is een routinematige toepassing van de geldende beoordelingsmaatstaf bij voorlopige voorzieningen in vreemdelingenbewaringszaken en stelt geen nieuwe rechtsregels. De praktische betekenis is uitsluitend individueel van aard, doordat de vrijheid van de verzoeker beperkt blijft gedurende de verdere procedure.