Minister verliest hoger beroep in asielzaak, proceskosten vergoed
ECLI:NL:RVS:2026:6118, Raad van State, 16-10-2026, 202402661/1/V2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 3 juni 2022, aangevuld bij besluit van 16 januari 2024, heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
De minister van Asiel en Migratie stelde hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. De rechtbank had een zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek geconstateerd in het besluit van de minister. Betrokkene stelde incidenteel hoger beroep in.
Beslissing van de rechter
Zowel het hoger beroep van de minister als het incidenteel hoger beroep van betrokkene zijn ongegrond verklaard; de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De doorslaggevende reden is dat de hogerberoepschriften geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000). De minister wordt veroordeeld tot betaling van €934,00 aan proceskosten.
Impactscore
LaagDe zaak is afgedaan met de verkorte motivering van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en stelt geen nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is casuïstisch en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Beide hoger beroepen afgedaan met toepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 (geen motiveringsplicht).
- 2De rechtbank had een zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek vastgesteld dat zich eenvoudig laat herstellen.
- 3Het hoger beroep van de minister is kansloos bevonden; de minister had geen hoger beroep hoeven instellen nu het gebrek herstelbaar was.
- 4Er rijzen geen prejudiciële vragen over Unierecht (conform HvJ 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
- 5Minister veroordeeld tot proceskosten van €934,00 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand aan betrokkene.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in vreemdelingenzaken en illustreert dat hoger beroep door de minister tegen een herstelbaar zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek niet zal slagen. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Praktische impact
Voor betrokkene betekent dit dat de rechtbankuitspraak in stand blijft en de minister opnieuw zal moeten beslissen met herstel van het motiveringsgebrek; de minister draagt de proceskosten van het hoger beroep.
Onderwerp-impact
In asiel- en migratiezaken benadrukt deze uitspraak dat de overheid terughoudend moet zijn met het instellen van hoger beroep als een geconstateerd gebrek eenvoudig herstelbaar is, om onnodige juridische procedures en kostenveroordelingen te voorkomen.
Samenvatting
Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft een vreemdelingenzaak waarbij de minister van Asiel en Migratie hoger beroep had ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank. De rechtbank had vastgesteld dat het besluit van de minister een zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek bevatte. De minister bestreed dit oordeel in hoger beroep, terwijl betrokkene incidenteel hoger beroep instelde. De Afdeling verklaart beide hoger beroepen ongegrond, gebruikmakend van de verkorte afdoeningsprocedure neergelegd in artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Deze bepaling staat de Afdeling toe om uitspraken zonder nadere motivering te bevestigen indien de hogerberoepschriften geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. De Afdeling overweegt daartoe dat het door de rechtbank geconstateerde gebrek – los van de vraag wat de uitkomst van de nieuwe besluitvorming moet zijn – zich eenvoudig laat herstellen. Daarmee was het instellen van hoger beroep door de minister niet zinvol. Ook rijzen er geen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, conform het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van betrokkene in het hoger beroep, begroot op €934,00 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De zaak heeft weinig precedentwerking nu zij geen nieuwe rechtsvragen beantwoordt, maar illustreert wel dat de overheid zorgvuldig moet afwegen of hoger beroep zinvol is bij herstelbare gebreken.