RvS: asielaanvraag Senegalees terecht kennelijk ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:6115, Raad van State, 15-10-2026, 202501277/1/V3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 6 december 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Senegalese vreemdeling diende een asielaanvraag in Nederland in. De minister wees de aanvraag af als kennelijk ongegrond omdat betrokkene zelf verklaarde geen gevaar te lopen in Senegal en enkel voor werk naar Nederland was gekomen. De rechtbank vernietigde dit besluit, waarna de minister in hoger beroep ging bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep van de minister is gegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank Den Haag (zittingsplaats Haarlem) is vernietigd; het beroep van de vreemdeling is ongegrond. Doorslaggevend was dat betrokkene meermalen zelf had verklaard geen gevaar te lopen in Senegal en uitsluitend voor werk naar Nederland te zijn gekomen, zodat de minister de aanvraag terecht op grond van artikel 30b lid 1 sub a en sub d Vw 2000 als kennelijk ongegrond kon afwijzen.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande jurisprudentie toe op een feitelijk duidelijke zaak zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden; de impact beperkt zich tot de individuele zaak en bevestigt reeds geldende uitgangspunten in het asielrecht.
Belangrijkste punten
- 1Betrokkene verklaarde zelf geen gevaar te lopen in Senegal en alleen voor werk naar Nederland te zijn gekomen, waarmee hij geen asielmotief presenteerde.
- 2De minister mocht de aanvraag op grond van art. 30b lid 1 sub a Vw 2000 als kennelijk ongegrond afwijzen; de rechtbank miskende dit door ten onrechte een tegenstrijdigheid te zien in de dubbele motivering van de minister.
- 3Het doorscheuren van het paspoort tijdens de vlucht levert een grond op voor kennelijke ongegrondverklaring ex art. 30b lid 1 sub d Vw 2000, ook al werd het paspoort later (gedeeltelijk intact) teruggevonden.
- 4De minister erkende dat zijn tweede grief (over het uitzonderen van groepen bij aanwijzing van veilig land van herkomst) niet slaagt.
- 5De proceskostenveroordeling van de minister in eerste aanleg blijft in stand wegens toepassing van art. 6:22 Awb.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een vreemdeling die zelf stelt geen gevaar te lopen en enkel economische motieven heeft, geen aanspraak kan maken op asiel en dat de minister de aanvraag op meerdere gronden ex art. 30b Vw 2000 tegelijkertijd kennelijk ongegrond mag verklaren. Het arrest verduidelijkt voorts dat het (gedeeltelijk) vernietigen van reisdocumenten een zelfstandige kennelijk-ongegrond-grond oplevert, ongeacht de latere terugvinding daarvan.
Praktische impact
Voor betrokkene betekent de uitspraak dat zijn asielaanvraag definitief kennelijk ongegrond is verklaard en hij geen recht heeft op verdere verblijfsprocedures op asielgronden; hij dient Nederland te verlaten. Voor de IND bevestigt de uitspraak de bevoegdheid om economische migranten via de kennelijk-ongegrond-procedure snel af te doen.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht biedt de uitspraak duidelijkheid over de reikwijdte van de kennelijk-ongegrond-procedure en de wijze waarop eigen verklaringen van de vreemdeling over het ontbreken van een vluchtmotief het besluit kunnen dragen.
Samenvatting
In deze zaak staat de asielaanvraag centraal van een Senegalese vreemdeling die naar eigen zeggen uitsluitend voor werk naar Nederland was gekomen en verklaard had geen gevaar te lopen bij terugkeer naar Senegal. De minister van Asiel en Migratie wees de aanvraag af als kennelijk ongegrond op grond van artikel 30b, eerste lid, aanhef en onder a en d, van de Vreemdelingenwet 2000. De aanwijzing van Senegal als veilig land van herkomst speelde daarbij eveneens een rol, evenals het feit dat betrokkene zijn paspoort tijdens de vlucht naar Nederland had verscheurd. De rechtbank Den Haag (zittingsplaats Haarlem) vernietigde het besluit van de minister, waarbij zij onder meer oordeelde dat de motivering innerlijk tegenstrijdig was en dat het doorscheuren van het paspoort onder de gegeven omstandigheden niet aan betrokkene kon worden tegengeworpen. De minister stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling stelt de minister in het gelijk op zijn eerste en derde grief. Ten aanzien van de eerste grief oordeelt de Afdeling dat de rechtbank heeft miskend dat betrokkene meermalen uitdrukkelijk heeft verklaard geen gevaar te lopen in Senegal, waarmee een risico op schending van artikel 3 EVRM niet is gebleken. De dubbele motivering van de minister — enerzijds dat er geen asielmotief is, anderzijds dat betrokkene geen verklaringen heeft afgelegd die aan een asielmotief raken — is niet tegenstrijdig maar complementair. Ten aanzien van de derde grief bevestigt de Afdeling dat het doorscheuren van het paspoort een zelfstandige grond voor kennelijke ongegrondverklaring oplevert, ook al werd het paspoort later gedeeltelijk intact teruggevonden. De minister erkende dat zijn tweede grief over het uitzonderen van groepen bij de aanwijzing van een veilig land van herkomst niet slaagt. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd en het beroep van de vreemdeling wordt ongegrond verklaard, met instandhouding van de proceskostenveroordeling van de minister in eerste aanleg wegens een geconstateerd gebrek dat met toepassing van artikel 6:22 Awb is gepasseerd.