Een Ghanese vreemdeling met de Ghanese nationaliteit werd in bewaring gesteld op grond van artikel 59b Vw 2000. Bij de bewaringszitting was geen tolk in zijn taal (Fante) beschikbaar; alleen een Twi-tolk was aanwezig. De rechtbank verklaarde de bewaring onrechtmatig omdat niet tijdig kon worden gehoord.

Beslissing van de rechter

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en het beroep van de vreemdeling alsnog ongegrond; het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de omstandigheid dat geen Fante-tolk beschikbaar was niet maakt dat de bewaring onrechtmatig is, zodat er geen grond is voor schadevergoeding.

38van 100

Impactscore

Middel

De uitspraak biedt een duidelijke lijn over tolkproblemen in bewaringszaken maar betreft een feitelijk specifieke situatie; de bredere principiële reikwijdte is beperkt omdat het een toepassing van bestaand recht betreft zonder fundamentele nieuwe rechtsregel.

Belangrijkste punten

1Betrokkene spreekt uitsluitend Fante; ter zitting was alleen een Twi-tolk beschikbaar, met wie communicatie ernstig stagneerde.
2De rechtbank oordeelde dat niet was voldaan aan de hoorplicht van artikel 94 lid 4 Vw 2000 en achtte de bewaring onrechtmatig vanaf 14 augustus 2025.
3De Raad van State vernietigt dit oordeel: het ontbreken van een beschikbare tolk in een zeldzame taal maakt de bewaring niet per definitie onrechtmatig.
4Het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen omdat de bewaring rechtmatig wordt geoordeeld.
5Op de zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026 (overgangsrecht).

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak verduidelijkt dat een schending van de hoorplicht door het ontbreken van een tolk in een zeldzame taal niet automatisch leidt tot onrechtmatigheid van de bewaring op grond van artikel 59b Vw 2000. Dit beperkt de mogelijkheden voor vreemdelingen om bewaring aangevochten te krijgen op grond van tolkproblemen.

Praktische impact

Vreemdelingen die een zeldzame taal spreken en in bewaring worden gesteld, kunnen niet zonder meer aanspraak maken op schadevergoeding wanneer bij de bewaringszitting geen tolk in hun taal beschikbaar is. Voor de rechtspraktijk betekent dit dat tolkproblemen op zichzelf onvoldoende grond bieden voor opheffing van de bewaring.

Onderwerp-impact

In het vreemdelingenrecht en bij de uitvoering van bewaringsmaatregelen blijft de overheid niet automatisch aansprakelijk wanneer tolken voor minder courante talen ontbreken, wat de drempel voor opheffing van bewaring op procedurele gronden verhoogt.

Samenvatting

Een vreemdeling van vermoedelijk Ghanese nationaliteit werd door de minister op grond van artikel 59b, eerste lid, onder a en b, van de Vreemdelingenwet 2000 in bewaring gesteld. Bij de behandeling van zijn beroep tegen de inbewaringstelling — die ingevolge artikel 94 lid 4 Vw 2000 uiterlijk op de veertiende dag na indiening moet plaatsvinden — bleek geen tolk in zijn taal (Fante) beschikbaar. Ter zitting was alleen een Twi-tolk aanwezig. Betrokkene verklaarde de tolk niet te begrijpen, en de tolk gaf aan niet bevoegd te zijn als Fante-tolk. De communicatie verliep zo moeizaam dat de rechtbank Den Haag (zittingsplaats Zwolle) vaststelde dat het horen op voldoende niveau niet mogelijk was. Omdat ook binnen de wettelijke termijn geen Fante-tolk beschikbaar bleek en dit niet aan betrokkene kon worden toegerekend, oordeelde de rechtbank dat niet was voldaan aan de hoorplicht van artikel 94 lid 4 Vw 2000 en verklaarde zij de bewaring onrechtmatig met ingang van 14 augustus 2025, met toekenning van schadevergoeding. De minister stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling oordeelt dat het hoger beroep gegrond is. Zij vernietigt de uitspraak van de rechtbank, verklaart het oorspronkelijke beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. De kern van het oordeel is dat het ontbreken van een beschikbare tolk in de zeldzame Fante-taal niet zonder meer meebrengt dat de bewaring onrechtmatig is. Er is derhalve geen grond voor schadevergoeding. De proceskosten hoeft de minister niet te vergoeden. Op de zaak was overgangsrecht van toepassing: het recht zoals dat gold vóór 12 juni 2026. De uitspraak heeft betekenis voor de praktijk van bewaringsrecht: tolkproblemen bij minder gangbare talen leiden niet automatisch tot onrechtmatigheid van de maatregel.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 23 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

38van 100

MiddelLees toelichting ↓