Een vreemdeling (appellant) bestrijdt in hoger beroep de rechtmatigheid van zijn vreemdelingenbewaring. De minister had de kennisgeving niet onverwijld naar de rechtbank gezonden, maar de rechtbank oordeelde desondanks dat de bewaring gerechtvaardigd was. Appellant tekende hoger beroep aan bij de Raad van State.

Beslissing van de rechter

Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat de belangen van de minister bij voortzetting van de vreemdelingenbewaring zwaarder wegen dan die van appellant bij opheffing, ook al is de kennisgeving te laat verzonden; bovendien deed de rechtbank uitspraak binnen de wettelijke termijn van artikel 94, vijfde lid, Vw 2000.

28van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak past in een bestaande jurisprudentielijn en voegt geen nieuwe rechtsregels toe; de Afdeling acht nadere motivering niet nodig op grond van artikel 91, tweede lid, Vw 2000, wat duidt op een routinematige bevestiging van eerder recht.

Belangrijkste punten

1Te late kennisgeving aan de rechtbank leidt niet automatisch tot opheffing van de vreemdelingenbewaring; een belangenafweging blijft vereist.
2De minister hoeft niet expliciet toe te lichten waarom de kennisgeving niet onverwijld is verzonden om zijn belang bij voortzetting te behouden.
3De rechtbank deed uitspraak binnen de wettelijke termijn (tien dagen na oplegging), conform artikel 94, vijfde lid, Vw 2000.
4De zaak bevat geen rechtsvragen die beantwoording vereisen in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming (artikel 91, tweede lid, Vw 2000).
5Er zijn geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (verwijzing naar HvJ 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243).

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak bevestigt de lijn dat een formeel verzuim bij de kennisgeving van vreemdelingenbewaring niet automatisch tot opheffing leidt, maar dat een concrete belangenafweging noodzakelijk blijft. Dit sluit aan bij eerdere Afdelingsjurisprudentie (ECLI:NL:RVS:2026:5462).

Praktische impact

Voor vreemdelingen in bewaring betekent dit dat een te late kennisgeving op zichzelf onvoldoende grond is voor opheffing van de maatregel; zij zullen aanvullende omstandigheden moeten aanvoeren die de belangenafweging in hun voordeel doen uitvallen.

Onderwerp-impact

In het vreemdelingenrecht wordt bevestigd dat procedurele gebreken bij de bewaring slechts tot opheffing leiden indien de belangen van de vreemdeling zwaarder wegen dan die van de overheid bij voortzetting.

Samenvatting

In deze zaak stond de rechtmatigheid van een maatregel van vreemdelingenbewaring centraal. De minister had de wettelijk vereiste kennisgeving niet onverwijld aan de rechtbank gezonden, wat een formeel verzuim opleverde. De rechtbank oordeelde echter dat dit verzuim niet tot opheffing van de bewaring moest leiden, omdat de belangen van de minister bij voortzetting zwaarder wogen dan de belangen van appellant bij opheffing. De rechtbank deed bovendien uitspraak binnen de termijn van artikel 94, vijfde lid, van de Vreemdelingenwet 2000, namelijk tien dagen na oplegging van de maatregel. Appellant tekende hoger beroep aan bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling verwierp dit hoger beroep en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Zij oordeelde dat de omstandigheid dat de minister niet expliciet heeft toegelicht waarom de kennisgeving niet onverwijld is verzonden, er niet toe leidt dat zijn belang bij voortzetting van de vreemdelingenbewaring vervalt. De Afdeling verwees daarbij naar haar eerdere uitspraak van 17 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5462), waarin dezelfde afwegingssystematiek is uiteengezet. Nadere motivering achtte de Afdeling niet noodzakelijk, nu het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, Vw 2000). Evenmin waren er vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals bedoeld in het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026. De Afdeling zag ook ambtshalve geen reden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. De proceskosten worden niet vergoed. De uitspraak bevestigt dat een formeel verzuim bij de kennisgeving geen automatische grond voor opheffing van vreemdelingenbewaring oplevert.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 22 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

28van 100

LaagLees toelichting ↓