Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:6105, Raad van State, 14-10-2026, BRS.26.005304
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluiten van 9 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie aanvragen van appellanten om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Appellanten stelden hoger beroep in bij de Raad van State in een vreemdelingenrechtelijke zaak en verzochten tegelijkertijd om een voorlopige voorziening. De rechtbank had eerder een voor appellanten ongunstige uitspraak gedaan, waartegen zij in hoger beroep gingen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De voorzieningenrechter heeft de motivering van de rechtbank overgenomen en geoordeeld dat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen van algemeen belang bevat die nadere motivering vereisen op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard procedurebeslissing zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de verkorte motiveringsgrond ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 wordt routinematig toegepast en de uitspraak heeft geen precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van de verkorte motiveringsgrond ex artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming
- 2Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (verwijzing naar HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243)
- 3Voorzieningenrechter neemt motivering uit overwegingen 6, 11 en 13 van de rechtbankuitspraak integraal over
- 4Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen als gevolg van bevestiging van de aangevallen uitspraak
- 5Geen proceskostenveroordeling voor de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past de standaard verkorte afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, zonder nieuwe rechtsnormen te stellen. De verwijzing naar het arrest Remling (2026) bevestigt de toepassing van Unierechtelijke drempels voor nadere motivering.
Praktische impact
Appellanten verkrijgen geen schorsing van het bestreden besluit en het eerder door de rechtbank bekrachtigde besluit blijft in stand, wat gevolgen kan hebben voor hun verblijfsstatus of terugkeer.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken wordt de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 opnieuw toegepast, wat de doorstroom bij de Afdeling bestuursrechtspraak bevordert maar de rechtsbescherming van vreemdelingen in individuele zaken beperkt.
Samenvatting
In deze vreemdelingenrechtelijke zaak hebben appellanten hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank, waarbij zij tevens verzochten om een voorlopige voorziening. De achterliggende feiten van de zaak zijn uit de beschikbare tekst niet volledig kenbaar; de uitspraak bevat enkel de procedurele afdoening. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak heeft het hoger beroep ongegrond verklaard op basis van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikellid maakt het mogelijk een hoger beroep zonder uitvoerige motivering af te doen, wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. De voorzieningenrechter heeft daarnaast vastgesteld dat het beroepschrift evenmin vragen oproept over de uitleg of geldigheid van Unierecht, met verwijzing naar het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). De motivering van de rechtbank, zoals neergelegd in de overwegingen 6, 11 en 13 van de aangevallen uitspraak, is integraal overgenomen door de voorzieningenrechter. Als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep is het verzoek om voorlopige voorziening eveneens afgewezen. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten. Deze uitspraak heeft een beperkte juridische impact: zij bevestigt bestaande rechtspraktijk rondom de verkorte afdoening in vreemdelingenzaken en stelt geen nieuwe normen. Voor appellanten heeft de beslissing directe praktische gevolgen, aangezien het bestreden besluit onherroepelijk in stand blijft en een schorsende werking uitblijft.