Verzoek schorsing uitzetting afgewezen door voorzieningenrechter RvS
ECLI:NL:RVS:2026:6104, Raad van State, 14-10-2026, BRS.26.005404
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluiten van 1 november 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid vastgesteld dat verzoeker geen rechtmatig verblijf als familielid van een burger van de Europese Unie heeft gehad, verzoeker opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten, en een aanvraag van verzoeker om afgifte van een verblijfsdocument EU/EER voor duurzaam verblijf als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vw 2000, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld tegen een beslissing in zijn vreemdelingenzaak en tegelijkertijd een voorlopige voorziening gevraagd bij de Raad van State om uitzetting te voorkomen totdat op het hoger beroep is beslist.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter wijst het verzoek tot voorlopige voorziening af; verzoeker zal dus niet worden beschermd tegen uitzetting hangende het hoger beroep. De doorslaggevende reden is dat hetgeen is aangevoerd onvoldoende grond biedt voor het treffen van een voorlopige voorziening, waarbij de minister geen proceskosten hoeft te vergoeden.
Impactscore
LaagHet betreft een feitelijk afwijzingsbeslissing in een individuele vreemdelingenzaak zonder nieuwe rechtsregel of precedentwerking; de motivering is bovendien uiterst beknopt en stelt geen richtinggevende normen.
Belangrijkste punten
- 1Verzoeker vroeg schorsing van uitzetting hangende hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
- 2De voorzieningenrechter oordeelt dat de aangevoerde gronden onvoldoende zijn voor het treffen van een voorlopige voorziening.
- 3Het verzoek wordt afgewezen zonder toekenning van proceskosten aan de verzoeker.
- 4De uitspraak is gedaan door mr. B.P. Vermeulen als voorzieningenrechter.
- 5De tekst bevat beperkte motivering; de inhoudelijke gronden zijn niet volledig weergegeven in de beschikbare tekst.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de standaard toets bij voorlopige voorzieningen in vreemdelingenzaken: onvoldoende onderbouwde grieven leiden zonder nadere afweging tot afwijzing, ook als uitzetting dreigt. De rechtsbescherming hangende hoger beroep blijft afhankelijk van de kracht van de aangevoerde gronden.
Praktische impact
Verzoeker loopt het risico te worden uitgezet voordat de Afdeling bestuursrechtspraak inhoudelijk op het hoger beroep heeft beslist, wat feitelijke onmogelijkheid van verdere procedures in Nederland kan betekenen.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken onderstreept deze uitspraak dat het instellen van hoger beroep op zichzelf geen schorsende werking heeft en dat een aanvullend verzoek om voorlopige voorziening inhoudelijk sterk onderbouwd dient te zijn.
Samenvatting
In deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 oktober 2026 staat een verzoek om een voorlopige voorziening centraal in een vreemdelingenzaak. De verzoeker had hoger beroep ingesteld tegen een eerdere rechterlijke beslissing en verzocht gelijktijdig de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening te treffen die zou bewerkstelligen dat hij niet kan worden uitgezet zolang op het hoger beroep nog niet is beslist. Het instellen van hoger beroep heeft in het Nederlandse vreemdelingenrecht immers geen automatisch schorsende werking op een eventueel uitzetbevel, zodat een afzonderlijk verzoek om voorlopige voorziening noodzakelijk is om feitelijke verwijdering te voorkomen. De juridische vraag was of de door verzoeker aangevoerde gronden voldoende zwaarwegend zijn om hangende de hoger beroepsprocedure een schorsing van de uitzetting te rechtvaardigen. De voorzieningenrechter oordeelt, zij het in beknopte bewoordingen, dat hetgeen is aangevoerd daartoe onvoldoende grond biedt. Het verzoek wordt dan ook afgewezen. De minister wordt niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. Opvallend is dat de beschikbare tekst van de uitspraak de inhoudelijke motivering slechts fragmentarisch weergeeft, waardoor de specifieke gronden waarop verzoeker zich heeft beroepen en de nadere redenering van de voorzieningenrechter niet volledig kunnen worden beoordeeld. De uitspraak heeft in die zin een beperkte precedentwaarde en betreft een individuele zaak zonder zichtbare richtinggevende elementen. Voor de verzoeker heeft de afwijzing vergaande praktische gevolgen: uitzetting kan nu worden geëffectueerd voordat de bodemrechter in hoger beroep uitspraak doet.