Overdracht asielzoeker aan Spanje niet geschorst door RvS

Samenvatting

Een vreemdeling had bezwaar en hoger beroep ingesteld tegen een beslissing van de minister om hem in het kader van de Dublin-verordening over te dragen aan Spanje. Hangende het hoger beroep verzocht hij de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om de overdracht te schorsen en hem in de tussentijd opvang en verstrekkingen te bieden. De centrale juridische vraag was of er voldoende gronden bestonden om een voorlopige voorziening te treffen, gelet op de belangen van de verzoeker enerzijds en de minister anderzijds. De voorzieningenrechter wees het verzoek af. Bij zijn oordeel betrok hij twee elementen. Ten eerste achtte hij het op basis van een voorlopige beoordeling niet aannemelijk dat de bodemuitspraak van de rechtbank in hoger beroep zal worden vernietigd. Er was dus geen sterke reden om aan te nemen dat het hoger beroep zou slagen. Ten tweede oordeelde de voorzieningenrechter dat de overdracht aan Spanje geen onomkeerbare gevolgen heeft: indien in een later stadium zou blijken dat Nederland toch verantwoordelijk is voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming, kan de vreemdeling vanuit Spanje worden teruggeleid naar Nederland. Dit argument — het ontbreken van onomkeerbaarheid — is in de Dublin-jurisprudentie een terugkerend motief dat de drempel voor schorsing hoog legt. De uitkomst is dat de vreemdeling kan worden overgedragen aan Spanje en dat de minister geen proceskosten hoeft te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte zelfstandige juridische betekenis, maar illustreert opnieuw dat de voorzieningenrechter bij Dublin-overdrachten terughoudend is met het treffen van voorlopige voorzieningen, zolang terugkeer naar de verantwoordelijke lidstaat in theorie mogelijk blijft.