Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond: bewijsmaatstaf artikel 20 VWEU bevestigd

Samenvatting

In deze zaak ging een vreemdeling, bijgestaan door advocaat E. Bezem, in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. De kern van het hoger beroep betrof de bewijsmaatstaf die geldt bij een beroep op artikel 20 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), op grond waarvan een vreemdeling een afgeleid verblijfsrecht kan ontlenen aan zijn of haar hoedanigheid als gezinslid van een EU-burger. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. Op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 behoefde de beslissing niet nader gemotiveerd te worden, omdat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. De Afdeling stelde daartoe vast dat de bewijsmaatstaf bij een beroep op artikel 20 VWEU reeds is beantwoord in haar uitspraak van 22 juli 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:3344). Er was geen reden om in dit geval anders te oordelen. Tevens zag de Afdeling geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Op grond van de zogeheten Cilfit-doctrine geldt geen verwijzingsplicht wanneer de juiste toepassing van het Unierecht zo evident is dat redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan. De Afdeling verwees daartoe naar recente arresten van het HvJ, waaronder het arrest Remling van 24 maart 2026, en oordeelde dat de rechtsvraag afdoende was beantwoord door bestaande Unierechtspraak. De minister hoefde geen proceskosten te vergoeden.