Voorlopige voorziening Dublin-overdracht aan België afgewezen

Samenvatting

In deze zaak verzocht een asielzoeker de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening die haar overdracht aan België zou opschorten totdat op het ingestelde hoger beroep zou zijn beslist. Daarnaast vroeg zij om opvang en verstrekkingen in Nederland gedurende die periode. De aanleiding voor de overdracht was de vaststelling, op grond van de Dublinverordening, dat België verantwoordelijk is voor de behandeling van haar verzoek om internationale bescherming. De voorzieningenrechter wees het verzoek af. De centrale overwegingen waren tweeledig. Ten eerste oordeelde de voorzieningenrechter na een voorlopige beoordeling dat niet aannemelijk is dat de uitspraak van de rechtbank in hoger beroep zal worden vernietigd. De hogerberoepsgronden bieden daarvoor onvoldoende aanknopingspunten. Ten tweede werd bij de afweging van belangen betrokken dat de overdracht aan België geen onomkeerbare gevolgen heeft: mocht in een later stadium blijken dat Nederland toch verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek, dan kan verzoeker vanuit België worden teruggeleid naar Nederland. Dit element van reversibiliteit woog zwaar in het nadeel van verzoeker. De uitspraak is een routinematige toepassing van de Dublinverordening in het kader van een voorlopige voorzieningsprocedure en stelt geen nieuwe rechtsvragen. De beslissing bevestigt de bestaande praktijk dat Dublin-overdrachten moeilijk worden opgeschort in kort geding, juist omdat de mogelijkheid van terugkeer doorgaans aan onomkeerbaarheid in de weg staat. Voor de betrokken asielzoeker betekent de uitspraak dat de overdracht aan België doorgang kan vinden en dat zij in Nederland geen aanspraak heeft op opvang of verstrekkingen gedurende de hoger beroepsprocedure.