Hoger beroep Dublin-overdracht asielzoeker ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:6048, Raad van State, 13-10-2026, BRS.26.005139
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker (appellant) ging in hoger beroep tegen een rechterlijke uitspraak over de vaststelling van verantwoordelijkheid voor zijn asielaanvraag op grond van de Dublinverordening. Hij betoogde dat de gehele Dublinverordening van toepassing is op zijn aanvraag en stelde vragen over het overgangsrecht van de Asiel- en Migratiebeheerverordening (AMB-verordening). Tegelijkertijd verzocht hij om een voorlopige voorziening.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat appellant niet heeft toegelicht waarom zijn stelling over de toepasselijkheid van de Dublinverordening relevant is voor zijn zaak, nu de minister de verantwoordelijkheid al via de Dublin-criteria had vastgesteld; de overgangsrechtelijke vraag over de AMB-verordening hoefde niet beantwoord te worden.
Impactscore
LaagDe zaak is met verkorte motivering afgedaan, stelt geen nieuwe rechtsregels en heeft een beperkte reikwijdte; het betreft een standaard Dublin-geschil zonder richtinggevende betekenis.
Belangrijkste punten
- 1Appellant onderbouwde zijn grief niet: hij stelde dat de hele Dublinverordening van toepassing is, maar lichtte niet toe wat dit betekent voor de behandeling van zijn aanvraag.
- 2De minister had de verantwoordelijkheid voor de aanvraag al vastgesteld aan de hand van de Dublin-criteria, waardoor het betoog van appellant niet tot een ander oordeel kon leiden.
- 3Beantwoording van de vraag over het overgangsrecht van de AMB-verordening was niet nodig voor de oplossing van de zaak.
- 4De Raad van State zag geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, gelet op vaste Cilfit-rechtspraak en het arrest Remling (HvJ 24 maart 2026).
- 5De uitspraak is afgedaan met toepassing van artikel 91, tweede lid, Vw 2000 (verkorte motivering): geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande Dublin-praktijk en stelt dat een overgangsrechtelijke vraag over de AMB-verordening niet prejudicieel hoeft te worden gesteld als de vraag voor de concrete zaak niet relevant is. De verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 laat zien dat de Raad van State geen nieuwe rechtsvragen ziet.
Praktische impact
Voor appellant betekent de uitspraak dat zijn overdracht naar de verantwoordelijke lidstaat doorgang kan vinden; zijn verzoek om schorsing is afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht en de Dublin-praktijk bevestigt deze uitspraak dat overgangsrechtelijke vragen over de AMB-verordening niet automatisch tot prejudiciële verwijzing leiden als zij niet bepalend zijn voor de uitkomst van de individuele zaak.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een asielzoeker de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in hoger beroep om de uitspraak van de rechtbank te vernietigen, en diende hij tevens een verzoek om voorlopige voorziening in. Zijn enige grief richtte zich op de toepasselijkheid van de Dublinverordening op zijn asielaanvraag, en impliciet op overgangsrechtelijke vragen rondom de nieuwe Asiel- en Migratiebeheerverordening (AMB-verordening). De voorzieningenrechter van de Raad van State oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is. De kern van het oordeel is dat appellant weliswaar stelt dat de Dublinverordening in haar geheel van toepassing is op zijn aanvraag, maar nalaat te onderbouwen wat dit concreet betekent voor de behandeling van zijn zaak. De minister had de verantwoordelijkheid voor de asielaanvraag reeds vastgesteld aan de hand van de criteria uit de Dublinverordening, zodat de grief appellant niet kan baten. De overgangsrechtelijke vraag over de AMB-verordening behoeft geen beantwoording, omdat zij niet noodzakelijk is voor de oplossing van dit geschil. De Raad van State ziet evenmin aanleiding prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie, waarbij wordt verwezen naar de vaste Cilfit-doctrine en het recente arrest Remling van 24 maart 2026. De uitspraak wordt afgedaan met toepassing van de verkorte motiveringsplicht van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000: er zijn geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming nadere beantwoording verdienen. De aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd, het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Voor appellant betekent dit dat zijn overdracht naar de verantwoordelijke Dublin-lidstaat niet wordt geschorst.