Turkse zelfstandige faalt in beroep tegen mvv-vereiste
ECLI:NL:RVS:2026:6043, Raad van State, 15-10-2026, BRS.26.002371
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 7 juli 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Turkse ondernemer vroeg een verblijfsvergunning aan voor arbeid als zelfstandige in Nederland. De minister wees de aanvraag af wegens het ontbreken van een geldige mvv. Appellant stelt dat het mvv-vereiste in strijd is met de standstillbepaling van het Aanvullend Protocol bij het associatieverdrag EU-Turkije.
Beslissing van de rechter
De Raad van State behandelt het hoger beroep van appellant; de rechtbank had eerder geoordeeld dat het mvv-vereiste gerechtvaardigd is op grond van dwingende redenen van algemeen belang en niet in strijd is met artikel 41 lid 1 AP. De doorslaggevende reden is dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat een mvv-aanvraag voor hem vanuit Turkije kansloos is, noch dat het starten van een onderneming vanuit Turkije feitelijk onmogelijk is.
Impactscore
MiddelDe uitspraak betreft een individuele toelatingszaak maar raakt een breder vraagstuk over de reikwijdte van de standstillbepaling voor Turkse zelfstandigen, een thema waarover meerdere procedures lopen. De uitkomst is echter sterk feitelijk bepaald en stelt geen fundamenteel nieuwe rechtsregel.
Belangrijkste punten
- 1Het mvv-vereiste vormt een aanscherping in de zin van de standstillbepaling van artikel 41 lid 1 Aanvullend Protocol, maar wordt gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang.
- 2Appellant stelt dat oprichting van een eenmanszaak of vof fysieke aanwezigheid in Nederland vereist, waardoor een mvv-aanvraag vanuit Turkije voor zelfstandigen kansloos zou zijn.
- 3De rechtbank oordeelde dat appellant dit betoog niet concreet met stukken heeft onderbouwd.
- 4Er is geen aanleiding gevonden voor vrijstelling van het mvv-vereiste op grond van beleidsregel B1/4.1.2 Vc 2000 of de hardheidsclausule van artikel 3.71 lid 3 Vb 2000.
- 5De zaak betreft de grenzen van de standstillbepaling in het EU-Turkije Aanvullend Protocol in relatie tot nationaal toelatingsbeleid voor zelfstandigen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt de toepassing van de standstillbepaling van artikel 41 lid 1 AP voor Turkse zelfstandigen in relatie tot het Nederlandse mvv-vereiste, en bevestigt dat een rechtvaardiging op grond van algemeen belang volstaat. De bewijslast voor de stelling dat een mvv-procedure voor zelfstandigen structureel kansloos is, rust op de aanvrager.
Praktische impact
Turkse ondernemer-migranten die als zelfstandige naar Nederland willen, blijven gebonden aan het mvv-vereiste en kunnen niet eenvoudig een beroep doen op het Aanvullend Protocol om dit te omzeilen. Zij moeten concreet aantonen dat de mvv-procedure voor hen feitelijk ontoegankelijk is.
Onderwerp-impact
Voor zelfstandige ondernemers met een Turkse achtergrond die een bedrijf in Nederland willen starten, brengt deze uitspraak bevestiging dat de reguliere toelatingsroute via de mvv gevolgd moet worden, zonder automatische vrijstelling op grond van Europeesrechtelijke associatiebepalingen.
Samenvatting
In deze zaak staat centraal of een Turkse ondernemer die in Nederland als zelfstandige wil werken bij Bouwservice Nusret, vrijgesteld kan worden van het vereiste om te beschikken over een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). De minister wees de verblijfsvergunningaanvraag af omdat appellant geen geldige mvv had en geen vrijstellingsgrond aanwezig was. Appellant betoogde in hoger beroep bij de Raad van State dat het mvv-vereiste in strijd is met de standstillbepaling van artikel 41, eerste lid, van het Aanvullend Protocol bij de Associatieovereenkomst EU-Turkije, en dat het voor Turkse zelfstandigen die een eenmanszaak of vof willen oprichten feitelijk onmogelijk is om vanuit Turkije een mvv aan te vragen, omdat inschrijving bij de Kamer van Koophandel fysieke aanwezigheid in Nederland vereist. De rechtbank had in eerste aanleg geoordeeld dat het mvv-vereiste weliswaar een aanscherping vormt in de zin van de standstillbepaling, maar dat deze aanscherping gerechtvaardigd is op grond van dwingende redenen van algemeen belang en bovendien geschikt, noodzakelijk en evenredig is. Tevens oordeelde de rechtbank dat appellant zijn stelling over de onmogelijkheid van het oprichten van een onderneming vanuit Turkije niet concreet met stukken had onderbouwd, en dat ook niet aannemelijk was gemaakt dat een mvv-aanvraag zonder KvK-uittreksel zonder meer wordt afgewezen. De Raad van State behandelt de grieven van appellant tegen deze oordelen. De zaak illustreert de spanning tussen het nationale mvv-beleid en de Europeesrechtelijke bescherming van Turkse onderdanen via de associatieovereenkomst, waarbij de bewijslast voor de stelling dat de mvv-procedure structureel ontoegankelijk is voor zelfstandigen, op de aanvrager rust. De uitkomst van het hoger beroep was ten tijde van de beschikbare tekst nog niet volledig weergegeven.