Hoger beroep asielzoeker niet-ontvankelijk wegens gebrekkig beroepschrift
ECLI:NL:RVS:2026:6042, Raad van State, 13-10-2026, BRS.26.005343
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 april 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker ging in hoger beroep bij de Raad van State nadat de rechtbank zijn asielaanvraag had afgewezen. De asielzoeker vreesde discriminatie in zijn land van herkomst. Hij diende tevens een verzoek om voorlopige voorziening in.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is niet-ontvankelijk verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. Doorslaggevend is dat het hogerberoepschrift niet voldoet aan de wettelijke eisen van artikel 85, eerste en tweede lid, Vreemdelingenwet 2000: appellant heeft niet concreet uitgelegd op welk punt de rechtbankuitspraak onjuist is en waarom, en er zijn geen Bahaddar-omstandigheden die inhoudelijke behandeling ondanks dit gebrek rechtvaardigen.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande, vaste jurisprudentie toe zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de niet-ontvankelijkheid wegens schending van art. 85 Vw 2000 is een standaard procedurele uitkomst zonder precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Hogerberoepschrift moet op grond van art. 85 lid 1 en 2 Vw 2000 concreet aangeven waarom de rechtbankuitspraak onjuist is
- 2Appellant stelde enkel dat de rechtbank bewijzen onvoldoende had meegewogen, zonder te specificeren welke bewijzen en waarom
- 3Geen Bahaddar-omstandigheden aanwezig die ondanks het gebrek inhoudelijke behandeling vereisen (vgl. RvS 22 juni 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1664)
- 4Hoger beroep niet-ontvankelijk leidt automatisch tot afwijzing van het verzoek om voorlopige voorziening
- 5Geen proceskostenveroordeling opgelegd aan de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt het strikte toepassingsbereik van de motiveringseis in art. 85 Vw 2000 en herhaalt de beperkte reikwijdte van de Bahaddar-exceptie in het vreemdelingenrecht. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
Voor de asielzoeker betekent dit dat de afwijzing van zijn asielaanvraag onherroepelijk wordt en hij geen verdere rechtsbescherming via dit traject kan inroepen; uitzetting wordt niet langer opgeschort door een lopende procedure.
Onderwerp-impact
In asielzaken onderstreept deze uitspraak het belang van juridisch bijstand bij het opstellen van een deugdelijk hogerberoepschrift, omdat procedureverzuimen fataal zijn voor de inhoudelijke beoordeling van vreemdelingrechtelijke aanspraken.
Samenvatting
In deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State staat de ontvankelijkheid van een hoger beroep in een asielzaak centraal. De asielzoeker had eerder bij de rechtbank tevergeefs bestreden dat de minister hem terecht geen asielvergunning had verleend op grond van gestelde discriminatievrees in zijn land van herkomst. De rechtbank volgde het standpunt van de minister, mede op basis van landeninformatie en de persoonlijke omstandigheden van appellant. In hoger beroep stelde de asielzoeker dat de rechtbank bewijzen onvoldoende had meegewogen, maar hij specificeerde niet welke bewijzen hij bedoelde en waarom die tot een ander oordeel zouden moeten leiden. De voorzieningenrechter oordeelt dat het hogerberoepschrift daarmee niet voldoet aan de wettelijke eisen van artikel 85, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van deze bepaling is een indiener verplicht concreet te omschrijven op welk punt de aangevochten uitspraak onjuist is en waarom. Omdat die onderbouwing ontbreekt, is een inhoudelijke beoordeling van het hoger beroep niet mogelijk. De voorzieningenrechter toetst vervolgens of zogeheten Bahaddar-omstandigheden aanwezig zijn, die onder bijzondere omstandigheden inhoudelijke behandeling kunnen afdwingen wanneer een vreemdeling een onmiskenbaar risico op onmenselijke behandeling loopt. Die omstandigheden worden in dit geval niet aanwezig geacht. Het hoger beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard. Als gevolg hiervan wordt ook het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen, nu dat verzoek zijn grondslag verliest. De asielweigering van de minister staat daarmee definitief vast. De uitspraak illustreert het belang van een deugdelijk gemotiveerd hogerberoepschrift in vreemdelingenzaken en past gevestigde jurisprudentie toe zonder nieuwe rechtsnormen te introduceren.