Hoger beroep grensdetentie asielzoeker ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn grensdetentie. De kern van het geschil betrof de rechtmatigheid van de grensdetentie en meer specifiek de toepassing van de asielgrensprocedure, alsmede de omvang van de lichter-middel-beoordeling die in zulke zaken moet worden uitgevoerd. De centrale juridische vraag was of de rechtbank op juiste gronden had geoordeeld dat de grensdetentie rechtmatig was. De Afdeling bestuursrechtspraak heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Zij deed dit op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, dat toelaat dat uitspraken zonder nadere motivering worden bevestigd wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelde vast dat de rechtsvraag in kwestie al uitputtend was beantwoord in haar uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077), waarin ook is uiteengezet waarom geen prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie worden gesteld. Het hogerberoepschrift bood geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Bovendien zag de Afdeling ambtshalve geen reden om de grensdetentie onrechtmatig te achten. De minister hoefde geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is een routinematige toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure en voegt inhoudelijk niets nieuws toe aan het rechtsgebied.