Hoger beroep vreemdeling over rechtmatig verblijf ongegrond

Samenvatting

In deze zaak had een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De vreemdeling was vertegenwoordigd door mr. M.A.M. Karsten. De kern van het geschil betrof de vraag of een vreemdeling na afwijzing van zijn asielaanvraag in de versnelde procedure rechtmatig verblijf heeft gedurende de beroepstermijn en de behandeling van een verzoek om een voorlopige voorziening. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarvoor zijn twee dragende gronden aangevoerd. Ten eerste maakt de Afdeling gebruik van de beperkte motiveringsplicht van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000: omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden, hoeft het oordeel niet verder te worden gemotiveerd. Ten tweede was de centrale rechtsvraag al eerder beantwoord in de uitspraak van de Afdeling van 3 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5134). In die eerdere uitspraak had de Afdeling ook al uitgelegd waarom zij geen aanleiding zag om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Het hoger beroep bood geen reden om in dit geval anders te oordelen. Daarnaast heeft de Afdeling ambtshalve geen grond gevonden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is enkelvoudig gedaan en heeft een zuiver bevestigend karakter. Zij voegt geen nieuwe rechtsregels toe, maar illustreert de werking van de versnelde afdoeningsprocedure in vreemdelingenzaken en de bestendiging van de lijn over het ontbreken van rechtmatig verblijf in de versnelde asielprocedure na afwijzing.