RvS: omgevingsvergunning uitbouw woning ten dele hersteld
ECLI:NL:RVS:2026:6034, Raad van State, 14-10-2026, 202601945/1/R2 en 202601945/2/R2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij afzonderlijke besluiten van 7 oktober 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg aan [appellant B] omgevingsvergunningen verleend voor een omgevingsplanactiviteit bouwwerken en voor een technische bouwactiviteit, ten behoeve van het uitbreiden van de woning op het perceel [locatie 1] in Tilburg. [appellant A] en [appellant B] zijn eigenaren van het perceel. Op 12 september 2025 en 15 september 2025 hebben zij omgevingsvergunningen aangevraagd voor een technische bouwactiviteit en een omgevingsplanactiviteit bouwwerken voor een uitbreiding van de woning op het perceel. De aanvragen zijn volgens de aanvraagformulieren gedaan voor "een nieuwe uitbouw aan de achterzijde van de woning, 2-laags (binnen hoofdbouwvlak) en 1-laags als uitbouw tegen de 2-laags aanbouw." Het college heeft de beide omgevingsvergunningen verleend. [wederpartij] woont op het perceel [locatie 2], direct naast het perceel, aan de zijde waar het bouwplan wordt uitgevoerd. Zij kan zich niet met de verlening van de omgevingsvergunningen verenigen, vanwege de impact die het bouwplan volgens haar heeft.
Kern van de zaak
De eigenaren [appellant A] en [appellant B] vroegen in september 2025 omgevingsvergunningen aan voor een tweelaagse uitbouw aan hun woning in Tilburg. De gemeente verleende beide vergunningen, maar buurvrouw [wederpartij] ging in beroep vanwege de impact op haar aangrenzend perceel. De rechtbank herriep het besluit over de omgevingsplanactiviteit bouwwerken, waarna zowel de eigenaren als de gemeente in hoger beroep gingen bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De Raad van State verklaart het hoger beroep van [appellant A] en [appellant B] gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover het besluit over de omgevingsplanactiviteit bouwwerken was herroepen; het hoger beroep van de gemeente wordt ongegrond verklaard. De doorslaggevende reden is dat nader onderzoek redelijkerwijs niet kan bijdragen aan de beoordeling, waardoor de Afdeling onmiddellijk uitspraak in de hoofdzaak doet op grond van artikel 8:86 Awb.
Impactscore
LaagHet betreft een casuïstische uitspraak over een individuele uitbouwvergunning zonder nieuwe rechtsvragen; de toepassing van artikel 8:86 Awb en de Omgevingswet-systematiek zijn reeds uitgekristalliseerd.
Belangrijkste punten
- 1De zaak betreft omgevingsvergunningen onder de Omgevingswet voor een twee- en eenlaagse uitbouw aan een woning in Tilburg, aangevraagd in september 2025.
- 2Het beroep en de voorlopige voorziening met betrekking tot de technische bouwactiviteit zijn door [wederpartij] ingetrokken; alleen het besluit over de omgevingsplanactiviteit bouwwerken lag nog voor.
- 3De Afdeling past artikel 8:86 Awb toe en doet onmiddellijk uitspraak in de hoofdzaak zonder nader onderzoek.
- 4Het hoger beroep van de eigenaren is gegrond: de herroeping van het vergunningsbesluit door de rechtbank wordt vernietigd, waarmee de vergunning herleeft.
- 5De gemeente wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van [appellant A] en [appellant B] in hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert de toepassing van de kortsluiting-bevoegdheid ex artikel 8:86 Awb in omgevingsrechtelijke geschillen onder de Omgevingswet, waarbij de voorzieningenrechter van de Afdeling direct in de hoofdzaak beslist. De uitkomst bevestigt dat de rechtbank de grenzen van haar herroepingsbevoegdheid te buiten is gegaan.
Praktische impact
Voor [appellant A] en [appellant B] betekent de uitspraak dat de omgevingsvergunning voor de uitbouw van hun woning in stand blijft en zij het bouwplan kunnen uitvoeren. Buurvrouw [wederpartij] heeft haar bezwaren niet met succes kunnen doorzetten ten aanzien van de omgevingsplanactiviteit bouwwerken.
Onderwerp-impact
In de bouw- en omgevingspraktijk onderstreept deze zaak dat omwonenden die vergunningverlening aanvechten een concrete en voldoende onderbouwde grondslag nodig hebben; het enkele feit van impact op het naburige perceel volstaat niet om een verleende vergunning te herroepen.
Samenvatting
In deze zaak stonden omgevingsvergunningen centraal die het college van burgemeester en wethouders van Tilburg had verleend aan [appellant A] en [appellant B] voor een uitbreiding van hun woning: een tweelaagse aanbouw binnen het hoofdbouwvlak en een eenlaagse uitbouw daartegenaan. De aanvragen werden in september 2025 ingediend en vallen daarmee onder de Omgevingswet. Op het perceel is via de Invoeringswet Omgevingswet het voormalige bestemmingsplan 'Oude Stad Zuid-West 2016' opgegaan in het tijdelijke omgevingsplan van de gemeente Tilburg. De buurvrouw, [wederpartij], die direct naast het perceel woont aan de zijde waar het bouwplan wordt uitgevoerd, verzette zich tegen de verlening vanwege de impact die zij vreesde. De rechtbank Zeeland-West-Brabant gaf haar deels gelijk en herriep het besluit over de omgevingsplanactiviteit bouwwerken. Zowel de eigenaren als de gemeente gingen in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Op de zitting werd duidelijk dat het beroep en de voorlopige voorziening met betrekking tot de technische bouwactiviteit door [wederpartij] waren ingetrokken, zodat uitsluitend het besluit over de omgevingsplanactiviteit aan de orde was. De Afdeling zag geen reden voor nader onderzoek en paste de kortsluitingsbevoegdheid van artikel 8:86, eerste lid, Awb toe door onmiddellijk in de hoofdzaak te beslissen. De Afdeling oordeelde dat de rechtbank ten onrechte het vergunningsbesluit had herroepen en vernietigde de aangevallen uitspraak op dat punt. Het hoger beroep van de eigenaren werd gegrond verklaard; dat van de gemeente ongegrond. De verzoeken om voorlopige voorziening werden afgewezen als niet langer noodzakelijk. De gemeente werd veroordeeld in de proceskosten van de eigenaren in hoger beroep. De zaak heeft beperkte precedentwerking maar illustreert de werking van de Omgevingswet in naburigheidskwesties.