Raad van State: visumaanvraag Pakistaan heroverwogen wegens onjuiste beoordeling
ECLI:NL:RVS:2026:6025, Raad van State, 15-10-2026, BRS.25.001820
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 19 maart 2024 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een aanvraag om betrokkene een faciliterend visum te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Pakistaanse man, gehuwd met een Nederlandse vrouw en vader van twee Nederlandse kinderen, vroeg een faciliterend visum aan op grond van artikel 20 VWEU (Chavez-Vilchez). De minister wees dit af omdat betrokkene niet zou voldoen aan de vereisten voor meer dan marginale zorgtaken én een afhankelijkheidsverhouding. De man ging in beroep tegen deze afwijzing.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en draagt op een nieuw besluit te nemen. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank de eerdere RvS-uitspraak van 22 juli 2025 te strikt had uitgelegd bij de vraag of de vereisten cumulatief dan wel afzonderlijk moeten worden beoordeeld.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft betekenis voor de uitleg van beleidsvereisten bij faciliterend visum-aanvragen en verduidelijkt een eerder RvS-oordeel, maar stelt geen fundamenteel nieuwe rechtsregel vast en is sterk casusgericht.
Belangrijkste punten
- 1Betrokkene (Pakistaanse nationaliteit) verblijft in Pakistan en heeft een Nederlandse echtgenote en twee Nederlandse zoons; stiefdochter heeft eveneens de Nederlandse nationaliteit.
- 2Aanvraag faciliterend visum op grond van art. 20 VWEU en het Chavez-Vilchez-arrest (HvJ EU 10 mei 2017).
- 3Minister wees aanvraag af wegens niet-voldoen aan vereisten B10/2.5 onder c (meer dan marginale zorgtaken) en d (afhankelijkheidsverhouding) van de Vc 2000.
- 4Rechtbank oordeelde dat de minister de vereisten ten onrechte cumulatief toepaste; RvS honoreert het hoger beroep van de minister en wijst op nuancering uit de uitspraak van 22 juli 2025.
- 5De minister dient een nieuw besluit op bezwaar te nemen; beroep daartegen staat alleen open bij de Afdeling.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt hoe de vereisten in paragraaf B10/2.5 Vc 2000 (zorgtaken en afhankelijkheidsverhouding) in onderlinge samenhang moeten worden beoordeeld bij faciliterend visum-aanvragen op grond van art. 20 VWEU. Dit beïnvloedt de toepassing van de Chavez-Vilchez-doctrine in het Nederlandse bestuursrecht.
Praktische impact
Voor betrokkene betekent de uitspraak dat zijn aanvraag opnieuw inhoudelijk wordt beoordeeld, maar dat de rechtbankuitkomst (die in zijn voordeel was) wordt teruggedraaid. Derdelanders in een vergelijkbare gezinssituatie met EU-burgers moeten rekening houden met een gecombineerde toets van zorgtaken én afhankelijkheid.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken met een Unierechtelijke dimensie (art. 20 VWEU) geeft de uitspraak richting aan hoe de Chavez-Vilchez-criteria door de minister mogen worden ingevuld en hoe rechters dat moeten toetsen.
Samenvatting
In deze zaak staat de aanvraag centraal van een Pakistaanse man die een faciliterend visum wil verkrijgen om bij zijn Nederlandse echtgenote en kinderen in Nederland te verblijven. De juridische grondslag is artikel 20 van het VWEU, uitgelegd in het richtinggevende Chavez-Vilchez-arrest van het Hof van Justitie uit 2017. De minister van Buitenlandse Zaken wees de aanvraag af omdat betrokkene niet aannemelijk zou hebben gemaakt dat hij meer dan marginale zorg- en opvoedingstaken verricht (vereiste c) én dat er een zodanige afhankelijkheidsrelatie bestaat met de kinderen dat zij gedwongen zouden worden de EU te verlaten bij een verblijfsweigering (vereiste d). De rechtbank in eerste aanleg stelde de man in het gelijk: zij oordeelde dat de minister deze twee vereisten ten onrechte cumulatief had toegepast en elk vereiste afzonderlijk had moeten beoordelen. De minister stelde hiertegen hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling verklaart dit hoger beroep gegrond. Zij overweegt dat de rechtbank de eerder door de Afdeling gewezen uitspraak van 22 juli 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:3344) te strikt heeft uitgelegd. Volgens de Afdeling heeft de minister de vereisten niet puur cumulatief toegepast, maar in elkaars verlengde beoordeeld, wat toelaatbaar is. De zaak wordt terugverwezen naar de minister voor het nemen van een nieuw besluit op bezwaar. Hoger beroep tegen dat nieuwe besluit staat uitsluitend open bij de Afdeling zelf. De uitspraak is juridisch relevant omdat zij nuance aanbrengt in hoe bestuursrechters de beleidsvereisten van B10/2.5 Vc 2000 dienen te toetsen bij faciliterend visum-aanvragen in Unierechtelijke gezinssituaties.