Hoger beroep Egyptenaar over veilig land van herkomst afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:6018, Raad van State, 14-10-2026, BRS.26.004825
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 12 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Egyptische asielzoeker vocht in hoger beroep de aanwijzing van Egypte als veilig land van herkomst aan op grond van Verordening 2026/464. Hij verzocht tevens om een voorlopige voorziening hangende het hoger beroep. De rechtbank had zijn beroep eerder al verworpen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. Doorslaggevend was dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat Egypte voor hem persoonlijk geen veilig land van herkomst is, en dat de overgelegde informatie geen algemeen risico op vervolging of ernstige schade in Egypte aantoont.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele asielzaak die op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder uitgebreide motivering wordt afgedaan; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en de uitspraak heeft beperkte precedentwerking buiten de individuele casus.
Belangrijkste punten
- 1Egypte is aangewezen als veilig land van herkomst in Verordening 2026/464; appellant toonde niet aan dat dit in zijn individuele geval niet van toepassing is.
- 2De lidstaten mogen het begrip 'veilig land van herkomst' slechts toepassen na individuele beoordeling, met bijzondere aandacht voor personen in een specifieke situatie (considerans 19 Verordening 2026/464).
- 3De Raad van State ziet geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, nu redelijkerwijs geen twijfel bestaat over het antwoord (Cilfit-doctrine).
- 4Op grond van artikel 91, tweede lid, Vw 2000 behoeft het oordeel geen nadere motivering, omdat het hogerberoepschrift geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen bevat.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepasbaarheid van de Europese Procedureverordening en Verordening 2026/464 bij de beoordeling van asielverzoeken uit als veilig aangewezen landen van herkomst, waarbij de individuele bewijslast bij de verzoeker ligt. De Cilfit-acte-clair-doctrine wordt opnieuw bevestigd als grond om prejudiciële verwijzing achterwege te laten.
Praktische impact
Voor Egyptische asielzoekers betekent deze uitspraak dat zij concrete, individuele gronden moeten aanvoeren waarom Egypte voor hen persoonlijk niet veilig is; algemene informatie over de situatie in Egypte volstaat niet om de weerlegbare presumptie van veiligheid te doorbreken.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht en asielbeleid onderstreept deze zaak de werking van het veilig-land-van-herkomstconcept onder het nieuwe Europese asielrechtskader en de hoge drempel voor asielzoekers uit dergelijke landen.
Samenvatting
In deze zaak stelde een Egyptische asielzoeker hoger beroep in bij de Raad van State tegen de uitspraak van de rechtbank, die zijn beroep tegen de afwijzing van zijn asielverzoek had verworpen. Tevens verzocht hij de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak een voorlopige voorziening te treffen om uitzetting hangende de procedure te voorkomen. De kern van het geschil betrof de aanwijzing van Egypte als veilig land van herkomst in Verordening 2026/464, de Europese verordening die in het kader van het nieuwe Gemeenschappelijk Europees Asielstelsel is vastgesteld. De voorzieningenrechter van de Raad van State bevestigt de aangevallen uitspraak en verklaart het hoger beroep ongegrond. De informatie die appellant heeft overgelegd, toont niet aan dat de aanwijzing van Egypte als veilig land van herkomst in strijd is met de voorwaarden van de Procedureverordening. Evenmin blijkt uit die informatie dat er in het algemeen een risico op vervolging of ernstige schade bestaat in Egypte. Bovendien heeft appellant niet aannemelijk gemaakt dat Egypte voor hem persoonlijk geen veilig land van herkomst is, hetgeen op grond van considerans 19 van Verordening 2026/464 een vereiste is voor het buiten toepassing laten van het veilig-land-concept in een individuele zaak. De Raad ziet geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU, nu op basis van de Cilfit-rechtspraak redelijkerwijs geen twijfel bestaat over het antwoord op de gestelde rechtsvragen. Op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 wordt het oordeel niet verder gemotiveerd, omdat het hogerberoepschrift geen vragen van rechtseenheid of rechtsontwikkeling bevat. Het verzoek om voorlopige voorziening wordt eveneens afgewezen, en de minister wordt niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten.