Hoger beroep vreemdelingenzaak niet-ontvankelijk wegens ontbrekende grieven
ECLI:NL:RVS:2026:6010, Raad van State, 14-10-2026, BRS.26.004700
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 23 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Appellant stelde hoger beroep in bij de Raad van State in een vreemdelingenzaak, bijgestaan door mr. J.L. Crutzen. Hij legde echter niet uit waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist zou zijn, waardoor de Afdeling geen inhoudelijk oordeel kon geven.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is niet-ontvankelijk verklaard. De doorslaggevende reden is dat appellant geen grieven heeft geformuleerd tegen de rechtbankuitspraak zoals vereist op grond van artikel 85 Vreemdelingenwet 2000, en er geen Bahaddar-omstandigheden aanwezig zijn die een uitzondering rechtvaardigen.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van vaste jurisprudentie over de ontvankelijkheidseisen in vreemdelingenzaken en stelt geen nieuwe rechtsregels vast.
Belangrijkste punten
- 1Hoger beroep voldoet niet aan de vereisten van artikel 85 Vw 2000: geen onderbouwing waarom de rechtbankuitspraak onjuist is
- 2Geen Bahaddar-omstandigheden aanwezig die een inhoudelijke behandeling ondanks gebrekkige grieven kunnen rechtvaardigen
- 3Afdeling bestuursrechtspraak verwijst naar haar uitspraak van 22 juni 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1664) als maatstaf voor Bahaddar-toets
- 4Geen proceskostenveroordeling opgelegd aan de minister
- 5Zaak behandeld door enkelvoudige kamer
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat hoger beroep in vreemdelingenzaken concrete grieven tegen de rechtbankuitspraak moet bevatten op straffe van niet-ontvankelijkheid. De Bahaddar-uitzondering blijft beperkt tot uitzonderlijke gevallen.
Praktische impact
Appellant verliest zijn hoger beroep zonder inhoudelijke behandeling en heeft geen recht op vergoeding van proceskosten. De rechtbankuitspraak blijft daarmee ongewijzigd van kracht.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenprocedures is het voor appellanten essentieel om hoger beroepschriften deugdelijk te motiveren; een procedureel gebrek leidt onherroepelijk tot niet-ontvankelijkheid zonder inhoudelijke kans.
Samenvatting
In deze vreemdelingenzaak stelde appellant, bijgestaan door mr. J.L. Crutzen (advocaat te Heerlen), hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De kern van het geschil betreft een vreemdelingrechtelijke kwestie, hoewel de inhoudelijke achtergrond van de zaak uit de beschikbare tekst niet verder blijkt. Het hoger beroepschrift bevatte echter geen enkele toelichting op de vraag waarom de uitspraak van de rechtbank naar de mening van appellant onjuist zou zijn. Op grond van artikel 85 van de Vreemdelingenwet 2000 dient een beroepschrift de gronden te bevatten waarop het hoger beroep rust. Nu appellant dit heeft nagelaten, kan de Afdeling geen inhoudelijk oordeel over het geschil geven. De Afdeling beziet vervolgens ambtshalve of er sprake is van zogenoemde Bahaddar-omstandigheden, zoals omschreven in haar uitspraak van 22 juni 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1664). Deze uitzondering biedt in bijzondere gevallen de mogelijkheid om ondanks ontbrekende of onvoldoende grieven toch inhoudelijk te oordelen, bijvoorbeeld wanneer zwaarwegende belangen van de vreemdeling dit vereisen. De Afdeling stelt echter vast dat dergelijke omstandigheden zich in dit geval niet voordoen. Het hoger beroep wordt daarom niet-ontvankelijk verklaard. Er is geen aanleiding de minister te veroordelen in de proceskosten. De uitspraak is een bevestiging van vaste jurisprudentie over de formele vereisten aan hoger beroepschriften in vreemdelingenzaken en heeft als zodanig geen zelfstandige precedentwaarde. Voor de praktijk onderstreept zij het belang van een deugdelijk gemotiveerd hoger beroepschrift in asiel- en vreemdelingrechtelijke procedures.