Hoger beroep vreemdeling over verwijderingsbesluit ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6008, Raad van State, 14-10-2026, BRS.26.004590
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn vreemdelingenbewaring en de uitvoering van een verwijderingsbesluit, waarbij hij betoogde dat de minister een refoulementbeoordeling had moeten maken.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat de aangevoerde rechtsvraag over de refoulementbeoordeling al eerder door de Afdeling is beantwoord in een uitspraak van 4 mei 2026, en het hoger beroep geen nieuwe vragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevat geen nieuwe rechtsontwikkeling en verwijst enkel naar eerder gevormde jurisprudentie; de verkorte afdoening via artikel 91 lid 2 Vw 2000 beperkt de precedentwerking tot de bevestiging van bestaande regels.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: geen motiveringsplicht bij ontbreken van rechtsvragen van algemeen belang
- 2Eerdere Afdelingsuitspraak van 4 mei 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:2499) over ontbreken plicht tot refoulementbeoordeling bij uitvoering verwijderingsbesluit is bindend precedent
- 3Geen Unierechtelijke vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht aanwezig (conform HvJ EU Remling, 24 maart 2026)
- 4Vreemdelingenbewaring is ambtshalve getoetst en niet onrechtmatig bevonden
- 5Minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en consolideert het eerder gevormde precedent dat de minister geen refoulementbeoordeling hoeft te maken bij de uitvoering van een verwijderingsbesluit.
Praktische impact
Voor de vreemdeling betekent dit dat de vreemdelingenbewaring in stand blijft en het verwijderingsbesluit kan worden uitgevoerd zonder dat de minister alsnog een refoulementbeoordeling hoeft te verrichten.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenrechtelijke procedures bevestigt deze uitspraak dat rechters bij uitvoering van verwijderingsbesluiten niet standaard een refoulementtoets van de minister kunnen afdwingen, wat de uitvoeringspraktijk van de IND en de DT&V beïnvloedt.
Samenvatting
In deze vreemdelingenzaak stelde een appellant hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De kern van het geschil betrof de vraag of de minister bij de uitvoering van een verwijderingsbesluit verplicht is een refoulementbeoordeling te maken, en of de vreemdelingenbewaring rechtmatig was. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak bevestigd. Op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 behoeft de uitspraak geen verdere motivering, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelt expliciet vast dat de centrale rechtsvraag — of de minister bij de uitvoering van een verwijderingsbesluit een refoulementbeoordeling moet maken — reeds is beantwoord in een eerdere uitspraak van 4 mei 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:2499). Daarin oordeelde de Afdeling dat een dergelijke plicht ontbreekt. Het hoger beroep biedt geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Verder zijn er geen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform de criteria die het Hof van Justitie van de EU heeft geformuleerd in het arrest Remling van 24 maart 2026. Ambtshalve zag de Afdeling evenmin grond om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. De minister behoeft geen proceskosten te vergoeden. Deze uitspraak heeft beperkte zelfstandige precedentwerking, maar bevestigt de bestaande lijn dat de minister bij uitvoering van verwijderingsbesluiten niet gehouden is een refoulementbeoordeling te verrichten, en dat de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 ook in dergelijke zaken regulier wordt toegepast.