Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:6005, Raad van State, 14-10-2026, BRS.26.005273
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 28 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak, en heeft tevens een voorlopige voorziening gevraagd. De precieze aard van het onderliggende besluit (vermoedelijk een verblijfsrechtelijke beslissing van de minister) is uit de beschikbare tekst niet volledig op te maken.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd; het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank terecht en op goede gronden heeft beslist, en het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden.
Impactscore
LaagHet betreft een procedurele, vereenvoudigde afdoening zonder inhoudelijke rechtsontwikkeling; de uitkomst is sterk zaakspecifiek en stelt geen nieuwe rechtsregels.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: vereenvoudigde afdoening zonder nadere motivering omdat geen rechtseenheidsvragen spelen.
- 2Verwijzing naar HvJ EU 24 maart 2026 (Remling, ECLI:EU:C:2026:243) inzake de verplichting tot prejudiciële verwijzing bij vragen over Unierecht.
- 3De voorzieningenrechter van de Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overweging 9.2) integraal over.
- 4Geen proceskostenveroordeling ten laste van de minister.
- 5De uitspraak is een standaard vereenvoudigde hoger-beroepsuitspraak in vreemdelingenzaken; de inhoudelijke gronden zijn uit de beschikbare tekst niet volledig kenbaar.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past de vaste lijn van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe en bevestigt de toepasselijkheid van het Remling-arrest van het HvJ EU bij de beoordeling of een prejudiciële verwijzing vereist is; zij heeft geen zelfstandige precedentwerking.
Praktische impact
Voor de vreemdeling betekent dit dat het rechtbankoordeel onherroepelijk wordt en de gevraagde voorlopige voorziening niet wordt verleend, zodat het onderliggende besluit van de minister van kracht blijft.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenprocedures bevestigt deze uitspraak dat de verkorte afdoeningsgrond van art. 91 lid 2 Vw 2000 ook na het Remling-arrest toepasbaar blijft zolang geen reële Unierechtelijke interpretatievragen worden opgeworpen.
Samenvatting
In deze uitspraak van 14 oktober 2026 behandelt de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State een hoger beroep in een vreemdelingenrechtelijke zaak. De appellant – een vreemdeling wier identiteit en de precieze aard van het bestreden besluit uit de gepubliceerde tekst niet volledig kenbaar zijn – had eerder beroep ingesteld bij de rechtbank en verloor die procedure. Vervolgens stelde zij hoger beroep in bij de Raad van State en vroeg zij gelijktijdig een voorlopige voorziening aan. De voorzieningenrechter concludeert dat het hoger beroep ongegrond is. Daarvoor wordt gebruik gemaakt van de vereenvoudigde afdoeningsgrond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Evenmin roept het hogerberoepschrift vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, zoals vereist op grond van het arrest Remling van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank – met name overweging 9.2 – integraal over en acht nadere motivering niet nodig. Als gevolg van de ongegrondverklaring van het hoger beroep wordt de uitspraak van de rechtbank bevestigd en wordt ook het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten. De uitspraak is een standaard procedurele beslissing zonder zelfstandige rechtsontwikkelende waarde. Voor de vreemdeling in kwestie heeft zij echter vergaande praktische gevolgen: het besluit van de minister blijft van kracht en er is geen schorsende werking meer.